Ο Εαυτός είναι παρουσία όχι κάποιου περιουσία.
Πώς θα γνωρίσω τον εαυτό μου;
Πολύ καλή ερώτηση! Πρώτα όμως να ησυχάσει ο νους!
Ξέρει πώς να ησυχάζει; Χωρίς να κοιμάται ή να αφαιρείται σε ονειροπόληση ευχάριστη;
Α, μην τρομάζεις, μη σαστίζεις!… Κοίτα τις λέξεις κι άκουε απλά τους ήχους, το νόημά τους, ήσυχα στον νου σου.
Ποιος είσαι εσύ που θέλεις να γνωρίζεις τον εαυτό και ποιος ο εαυτός;…
Πώς τον νομίζεις τον εαυτό σου;…Είναι άραγε σαν όλα τ’ άλλα πράγματα που γνωρίζεις;
Σκέψεις παρασέρνουν την προσοχή σου και χάνεται η ησυχία. Γι’ αυτό κοίτα τις λέξεις κι άκουε μόνο τον ήχο τους στον νου με έννοιες που κατανοείς.
Κάτι προσέχει κι επισημαίνει πως ξάφνου χάθηκε η προσοχή. Κάτι βλέπει τις λέξεις και τις ακούει να ηχούν στον νου κι αναγνωρίζει τα νοήματά τους.
Υπάρχει κάτι. Ναι, αλλά ας μην το ψάχνει ο νους.
Δεν μπορεί να το δει, να το προσδιορίσει.
Εκείνο είσαι εσύ. Εκείνο είναι ο Εαυτός.
Μα όταν λες πως θες να γνωρίσεις τον εαυτό σου, δεν εμφανίζεται ένας άλλος εαυτός στον νου που διεκδικεί ως κτήμα του τον άγνωστο, αθέατο εαυτό;
Ο Εαυτός είναι Παρουσία όχι κάποιου περιουσία. Μια Παρουσία αμίλητη, άμορφη και άμωμη, που έχει επίγνωση όσων συμβαίνουν στον νου και ολόγυρα χωρίς ποτέ να επηρεάζεται.
Α, πρόσεχε!…Νιώθεις τον εαυτό που διεκδικεί, νιώθεις τη φευγαλέα φιγούρα που εμφανίζεται κι εξαφανίζεται στους ίσκιους και τα ξέφωτα του νου.
Αυτή επηρεάζεται, αυτή ταράζεται, αυτή οργίζεται, αυτή αγαλλιάζει, αυτή αλλάζει συνεχώς – αυτή.
Ο Εαυτός τα παρατηρεί όλα, όλες τις αλλαγές όλες τις παραστάσεις, ανεπηρέαστος, αμετάβλητος, αμετακίνητος.
Δεν έχει ονομασία, μα ακούει κάθε όνομα με το οποίο τον καλούμε.
Ο νους το ξέρει και τον θυμάται μόνο ως Άγνωστο, Ανέπαφο, Απροσπέλαστο.
Δεν υπάρχει ο «εαυτός» που λέει πως θέλει να γνωρίσει τον Εαυτό!
