Ποια δύναμη, ποια οντότητα πέρα από τον νου τα παρατηρεί όλα αυτά…
Ποια η διαφορά μεταξύ νου και συνειδησίας;
Υπάρχει διαφορά;
Το ερώτημα τίθεται και απαντιέται από κάποιον Transatlantic στο Διαδίκτυο. Το ακολουθώ πιστά:
“Στάσου λίγο πιο πίσω και κοίτα ήρεμα!”
Ο νους (ή το μυαλό) παράγει το ερώτημα και τους διάφορους μονολόγους και διαλόγους για οτιδήποτε. Διότι απλούστατα ποτέ δεν σταματά. Ανεξέλεγκτα!
Ο νους σου σκέφτεται και διατυπώνει το πρόβλημα και τα βήματα με τα οποία το εξετάζεις και το λύνεις.
Ο νους σου κολλά σε κάθε προσβολή και αδικία που έχεις ποτέ δεχτεί αναμασώντας τις. Ο νους γεννοβολά κάθε αφήγηση για το ποιος είσαι και γιατί φέρεσαι όπως ορθά φέρεσαι – και παράγει το εγώ σου.
Σκέφτεται ακατάπαυστα τις κακές ώρες κι αναπολεί τις καλές ή ονειροπολεί για ένα πολύ καλύτερο μέλλον.
Ο νους σου αναζητάει την ευτυχία και την επικύρωσή σου στον κόσμο και προσπαθεί όσο μπορεί να κάνει τον εξωτερικό κόσμο προσώπων και πραγμάτων να συμμορφωθεί με τις προσδοκίες του. Μα ακόμα και όταν το κατορθώνει κι όλα συμμορφώνονται, αυτός θέλει άλλα, περισσότερα!
Ο νους σου εκπονεί σχέδια και σκανδαλώδη σενάρια όταν δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει. Συχνά κάνει πολύ μοχθηρές σκέψεις για άλλα πρόσωπα και θέλει να νιώθει πως ο ίδιος είναι πολύ ιδιαίτερος. Σου λέει κάνε αυτό μα όχι το άλλο και γκρινιάζει με επιπλήξεις για όλα τα στραβά που κάνεις (ή και δεν κάνεις)!
Αν καθοδηγείται από γνώση και συμπόνια είναι πανίσχυρο σύνεργο για δημιουργικότητα και για το καλό. Αν αφήνεται ανεξέλεγκτο, καταστρέφει και προκαλεί πόνο.
Και η συνειδησία;
Ποια δύναμη, ποια οντότητα πέρα από τον νου τα παρατηρεί όλα αυτά έτσι που εσύ τώρα να τα γνωρίζεις πολύ καλά και να τα αναγνωρίζεις;
Εκείνη είσαι εσύ, ο αληθινός Εαυτός!
Σε βαθιά σιωπή εκείνη έχει συλλογιστεί και παρουσιάσει στον νου που διατυπώνει την πιο περίπλοκη μέθοδο αντιμετώπισης μιας δύσκολης κατάστασης. Ναι, το έχει κάνει πολύ προτού ο νους σου το αντιληφθεί και το διαλαλήσει με λόγια.
Η συνειδησία έχει δει και απολαύσει απλά το όμορφο ηλιοβασίλεμα ή το ωραίο κομμάτι μουσικής, προτού ο νους το πει με λόγια “Ω, τι ωραίο!”
Κι όταν το βράδυ, ένα από τα πολλά, σκέφτεσαι, δηλαδή ο νους στριφογυρίζει και κάνει το σώμα επίσης να στριφογυρίζει στο κρεβάτι, κι επαναλαμβάνει αδιέξοδα και δυσκολίες (και το σώμα παίρνει τις ίδιες θέσεις), εκείνη παρακολουθεί αμίλητη: έχει επίγνωση των πάντων. Κι όταν στοιβάζεται το άγχος, είναι το μυαλό που το παράγει, ενώ εκείνη θεάται σιωπηλά – όπως ο καθαρός ουρανός πάνω από κινούμενη καταιγίδα.
Δεν είσαι η καταιγίδα, οι αγχωτικές σκέψεις, το ξέφρενο (ή λογικό) μυαλό με όλη τη φλυαρία του. Είσαι η συνειδησία που τα παρακολουθεί όλα, μα την έχει ξεχάσει ο νους!
