Ο τίτλος είναι παρμένος από άρθρο του Άρη Αλεξανδρή, Καθημερινή, 5/9/26. Σε αυτό του το άρθρο ο δημοσιογράφος δείχνει κάποιες αξιοπρόσεχτες διαφορές αντίληψης.
Οι υποβαθμισμένες γειτονιές δεν είναι στ’ αλήθεια υποβαθμισμένες, λέει [ένα] αφήγημα. Είναι κατασυκοφαντημένες· είναι θύματα μιας δυσφημιστικής ρητορικής που επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό της υποβάθμισης τον υποστασιοποιεί. Ετσι, ο λόγος κάνει πραγματικότητα μια παρακμή που δεν υφίσταται κυριολεκτικά, παρά μόνο σε επίπεδο αντίληψης: επειδή αντιλαμβανόμαστε την Κυψέλη ως περιοχή πάσχουσα, της μεταγγίζουμε την ιδιότητα της ασθενούς. Κατά τ’ άλλα η Κυψέλη έχει τη ζωντανή της καθημερινότητα, την κοινωνική πολυχρωμία της, τις ενεργές κοινότητές της, μια ιδιάζουσα ομορφιά που δεν γίνεται εύκολα κατανοητή απ’ όσους τα βάζουν συνεχώς μαζί της.
Λησμονούμε όμως πως η Κυψέλη έχει και «δολοφονημένα βρέφη συντηρημένα σε πάγο, μαστροπούς στην ίδια στέγη με ανηλίκους, παιδιά εγκλωβισμένα, κακοποιημένα και διαγνωσμένα με σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ισως και να μην είναι λοιπόν προϊόν κακογλωσσιάς αυτό που ανακαλύφθηκε στην οδό Θάσου.» Και ο αρθρογράφος συνεχίζει:
Το κράτος δεν θα ήταν τόσο ελαστικό με το έγκλημα αν η κοινωνία δεν ενέκρινε εμμέσως την ελαστικότητά του. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια από την κάλυψη του περιστατικού στα Μέσα κι από την αναπαραγωγή των σχετικών πληροφοριών στον δημόσιο διάλογο είναι ο χαρακτηρισμός του 26χρονου Αφγανού που ζούσε στο σπίτι της οικογένειας ως συντρόφου της 15χρονης εγκύου κόρης. Υπό ποιες συνθήκες μπορεί μια έφηβη να λογιστεί σύντροφος ενός ενηλίκου; Πόσες πιθανότητες υπάρχουν η συγκεκριμένη έφηβη, με το εγνωσμένα τραυματικό παρελθόν, να έχει συνάψει συναινετικά και με πλήρη επίγνωση δεσμό με έναν 26χρονο που, όπως φημολογείται, έχει επίσης απασχολήσει τις αρχές με την εμπλοκή του σε υπόθεση εμπορίου ναρκωτικών; Η κακοποίηση που «διαβάζεται» ως κανονικότητα και τελικά περνάει απαρατήρητη εξηγεί τις ρίζες της από μόνη της. Υπάρχει και δηλητηριάζει την κοινωνία, ακριβώς επειδή είμαστε ανησυχητικά εκπαιδευμένοι στην αποδοχή της. (Δικιά μου η έμφαση.)
Κι εδώ ο Α. Αλεξανδρής δείχνει την ενδιαφέρουσα διαφορά αντίληψης. Ο ψυχισμός διαμορφώνει διαθέσεις και κίνητρα και σκηνοθετεί τα δράματα της καθημερινότητας.