Τρία ερωτήματα για δύο μύθους

Τρία ερωτήματα για δύο μύθους

Του Στέφανου Κασιμάτη

Ηταν το έπος του ’40 η «πρώτη αντιφασιστική νίκη της Ευρώπης που αφύπνισε την τότε Ευρώπη που κοιμόταν μέσα στους συμβιβασμούς του Μονάχου του 1938»; Είναι το πρώτο ερώτημα αυτό και το απαντώ αμέσως. Συγγνώμη αν θίγω τη μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, αλλά δεν ήταν. Είχε προηγηθεί η μάχη της Αγγλίας (το καλοκαίρι του 1940), όπου η αποτυχία της Λούφτβαφε να κυριαρχήσει στους ουρανούς της Βρετανίας οδήγησε και στη ματαίωση της εισβολής που σχεδίαζε ο Χίτλερ. Οσο για τους «συμβιβασμούς του Μονάχου», αυτούς τους κατήγγειλαν εκείνοι που τους είχαν υπογράψει, όταν λίγους μήνες μετά την κατάληψη της Σουδητίας (της γερμανόφωνης βορειοδυτικής Τσεχοσλοβακίας) ο Χίτλερ, κατά παράβαση της Συμφωνίας του Μονάχου, κατέλαβε και την υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία για να την κάνει προτεκτοράτο του Ράιχ. Συνεπώς, δεν περίμεναν εμάς για να αφυπνισθούν οι Ευρωπαίοι.

Ερώτημα δεύτερο: Είναι αλήθεια ότι «ο ελληνικός λαός έδωσε αυτό που μπορούσε για να ξεπεραστεί η κρίση» και ότι τώρα «αυτό πρέπει να εκτιμηθεί από την Ευρώπη». Φοβάμαι ότι και πάλι θα σας απογοητεύσω. Διότι, πράγματι, κάποιοι έδωσαν αυτό που μπορούσαν και θα εξακολουθούν να δίνουν αυτό που δεν μπορούν. Είναι κατά κύριο λόγο οι ιδιοκτήτες ακινήτων, ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας και η μέση τάξη γενικότερα. Και τα έδωσαν για να διασώσουν ένα πολυδάπανο κράτος το οποίο η Ελλάδα ακόμη επιμένει να συντηρεί. Τα έδωσαν για να μειώσουν τα ελλείμματα της λειτουργίας του. Επομένως, τι είναι αυτό που πρέπει να εκτιμηθεί από την Ευρώπη και, κατά συνέπεια, να αναγνωρισθεί στην Ελλάδα; Προφανώς, το δικαίωμά της να παράγει ελλείμματα. Εστω· τότε όμως γιατί θα πρέπει να θεωρούμε απαιτούμε από τους άλλους -λες και είναι υποχρέωσή τους- να πληρώσουν το κόστος αυτού του δικαιώματός μας; Αφού δικά μας είναι τα ελλείμματα και εκείνοι μας πιέζουν για να τα εξαλείψουμε, όχι για να τα διατηρήσουμε ή να τα διευρύνουμε.

Ερώτημα τρίτο: Είναι αλήθεια ότι «ο ελληνικός λαός ποτέ δεν υπέκυψε σε εκβιασμούς»; Να με συγχωρείτε, αλλά αν αυτό το απευθύνουμε προς τους δανειστές μας, τότε το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι να τους διασκεδάσουμε με την απόσταση που τηρούμε από την πραγματικότητα. Διότι, αν δεν κάνω λάθος, αφότου βρεθήκαμε στο έλεός τους, συνεχώς υποκύπτουμε σε πιέσεις εκβιασμούς, όποτε επίκειται η «δόση» μας – ή μήπως κάνω λάθος;

Και τα τρία ερωτήματα προκύπτουν από αντίστοιχους ισχυρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας στη σύντομη δήλωσή του μετά το τέλος της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη. Η διατύπωση αυτών των ισχυρισμών είναι μία ακόμη σαφής ένδειξη, δυστυχώς, ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Διότι βασική προϋπόθεση αν θέλουμε να υπερβούμε το πρόβλημα της χρεοκοπίας μας είναι να κατανοήσουμε τη φύση του: τι την προκάλεσε. Οταν όμως τρία χρόνια μετά την προσφυγή μας στην «καλοσύνη των ξένων», τροφοδοτείται -και μάλιστα από τα χείλη του ανωτάτου πολιτειακού άρχοντος- ο μύθος της ιστορικής ανωτερότητάς μας και, συγχρόνως, συντηρείται ο πρόσφατος μύθος της αδικημένης από τους δανειστές της Ελλάδας (ο μύθος που τρέφει νεοκομμουνιστές, ψεκασμένους, νεοναζί κ.ά.), ας μη βαυκαλιζόμαστε με αυταπάτες…

Πηγή: Καθημερινή

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may also like

Οι συνταξιούχοι της Δύσης

Πάσχος Μανδραβέλης Χρόνια τώρα, η ελληνική ανάλυση των