Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία δεν σχετίζεται μόνο με την απειλή του ΝΑΤΟ, την επέκταση των ρωσικών συνόρων και την απόκτηση νέων εδαφών με πλούσιους φυσικούς πόρους και φιλεργατικούς ανθρώπους. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης και σκοτεινής βαρβαρότητας στον ρωσικό ψυχισμό. Στους ελίτ που κυβερνούν εκφράζεται με αρπακτικότητα, καταπίεση των μαζών και φαυλότητα στην ανευθυνότητα και στη χλιδή. Στις μάζες εκφράζεται με φλομωτικό εκφυλισμό.
Πρόκειται για μια κοινωνία σαλεμένη που έχει χάσει την ψυχή της και την έννοια της ηθικής υπευθυνότητας και βρίσκει νόημα και σκοπό στην άγρια βία. Ναι, έχει προσκολληθεί στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία κι ένα περίβλημα πατριωτισμού – μα μόνο αισθητικά κι επιδεικτικά δίχως φόβο Θεού ενώ ο ψυχισμός σαπίζει. Είναι ένας λαός με ελεύθερη πτώση ανηθικότητας.
Να μερικές στατιστικές που πάντα εκτιμώνται:
– Το 2020 καταμετρήθηκαν 500.000 εκτρώσεις, επίσημα, και η τάση συνεχίζεται. Από αυτήν διαφαίνεται μια ισχυρή εχθρότητα προς τη ζωή γενικά.
– Το ποσοστό τεκνοποίησης είναι περίπου 1,4 παιδιά για κάθε γυναίκα, πολύ κατώτερο του 2,1 που χρειάζεται για αναπλήρωση του πληθυσμού, ιδίως τώρα με τις τρομακτικές απώλειες στο ουκρανικό μέτωπο με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα.
Ο πληθυσμός μειώνεται και παρακμάζει σε γεροντίαση.
– Η Ρωσία έχει το υψηλότερο ποσοστό διαζυγίων στην Ευρώπη, γύρω στο 67%! Η οικογένεια γίνεται όλο και σπανιότερο φαινόμενο.
– Πάνω από 70% ισχυρίζονται πως είναι πιστοί Ορθόδοξοι μα ούτε 6% δεν πηγαίνουν τακτικά στην εκκλησία ή ακολουθούν τα μυστήρια. Η θρησκεία, όπως πολλά άλλα, είναι απλώς θέαμα και θέατρο, όχι πραγματική πίστη.
– Ο αλκοολισμός σκοτώνει έναν στους 5 κάθε χρόνο. Ολόκληρες περιοχές είναι εθισμένες στο φτηνό αλκοόλ και βυθισμένες σε απελπισία.
– Η Ρωσία έχει τη θέση 136 από 180 χώρες στο διεθνές Corruption Perception Index. Δεν υπάρχει ακεραιότητα, εντιμότητα και υπευθυνότητα στην κορυφή. Οπότε, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη γενικά.
Εντούτοις, σήμερα, το Κρεμλίνο ντύνει αυτήν την πανεθνική παρακμή σε πολυτελείς παραστάσεις με κάθε ευκαιρία. Στρατιωτικές παρελάσεις κι επιδείξεις. Εκκλησιαστικές παραστάσεις και πομπές. Αυτοκρατορική ρητορεία. Φοράει στολές και άμφια μεγαλείου ενώ από κάτω αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, εντιμότητα, ηθική, μεγαλοψυχία, διαλύονται σταδιακά μα σίγουρα.
Η Γερμανία στη δεκαετία 1920 πέρασε τέτοια εμπειρία – εξευτελισμένη, κατακερματισμένη κοινωνία, πικραμένη και ηθικά συγχυσμένη. Ήρθε ο Χίτλερ με υποσχέσεις ανόρθωσης, ευμάρειας και προόδου – μα με στρατιωτική βία και κατάκτηση. Επέκταση και πόλεμος έγιναν η λύση για αλλαγή νοοτροπίας και ηθικής ανάστασης.
Τι απομένει όταν ένα έθνος χάνει την αρετή και τη σύμπλευση με τη Φύση, την πίστη σε μια Ανώτερη Δύναμη, στον νόμο και την τάξη και την οικογένεια;
