Η αιωνιότητα συμβολίζεται με ένα 8 πλαγιαστό – ꝏ που δείχνει μια αέναη, ατελεύτητη κίνηση. Μα πρακτικά, πώς, με ποιο τρόπο και πού, σε ποιο επίπεδο της Ύπαρξης υπάρχει αιωνιότητα ή αιώνια ζωή;
Αναφέρω την αιώνια ζωή διότι όλοι μας, άντρες και γυναίκες, θα θέλαμε, ασυνείδητα ή συνειδητά, να ζήσουμε αιώνια, ατελεύτητα.
Και θέλουμε ζωή αιώνια έχοντας ένα νεανικό, σφριγηλό, υγιές σώμα και την εποχή της Άνοιξης! Έτσι περίπου φανταζόμαστε τον μεταθανάτιο παράδεισο (ή την ευδαιμονία των Μακάρων του Ησιόδου). Στο Κατά Ματθαίο 25.46 λέγεται πως οι αμαρτωλοί θα εξοριστούν σε «κόλαση αιώνια» ενώ οι δίκαιοι θα πάνε σε «ζωή αιώνια». Σε άλλα χωρία (στο Κατά Μάρκο και σε Επιστολές του Παύλου) λέγεται πως οι νεκροί θα αναστηθούν και θα αναληφθούν στον ουρανό ενώ ο Χριστός έρχεται σε νεφέλες να προϋπαντήσει τους πιστούς!
Αλλά τίποτα υλικό, ούτε τα σώματα των πιστών ούτε άλλη μορφή που βλέπουμε στον κόσμο γύρω μας ή στη φαντασία του νου μας είναι αιώνιο, διότι «ό,τι γεννιέται ή φτιάχνεται θα πεθάνει ή θα καταλυθεί»..
Οπότε, για να έχουμε αιώνια ζωή, αν υπάρχει (και όπως διαβεβαιώνουν οι σοφοί πως υπάρχει) πρέπει να αφήσουμε τις αντιλήψεις που τρέφουμε για αιώνια ζωή.
Η αιωνιότητα δεν είναι άπειρος γραμμικός χρόνος όπως την εικονίζουμε διότι μια γραμμή και μια ατομική ζωή έχει αρχίνημα κι επομένως πριν το αρχίνημα δεν υπάρχει οπότε δεν είναι άπειρη, απεριόριστη ή αιώνια.
Η αιωνιότητα δεν είναι ούτε έξω ούτε μέσα μας. Οτιδήποτε βλέπουμε έξω ή μέσα μας έχει αρχή και τέλος.
Στον κόσμο μας μόνη αιωνιότητα είναι το ατελεύτητο γίγνεσθαι καθώς μια μορφή μεταβάλλεται σε άλλη. Η αιωνιότητα είναι κάτι ασύλληπτο για τις αισθήσεις και τον νου μας, κάτι σαν ένα άχρονο, συνολικό, απεριόριστο Παρόν δίχως παρελθόν και μέλλον.
Νομίζουμε πως ζώντας ενσωματωμένοι κι ενσωματωμένες στον υλικό κόσμο, έχουμε «ζωή» και πως με τον θάνατο τη χάνουμε. Στην πραγματικότητα, Ναι, έχουμε ζωή, μα με τον θάνατο, λένε οι παλαιοί σοφοί συνειδητοποιούμε πως έχουμε αιώνια, ατελεύτητη ζωή, που θα επαναλαμβάνει ενσωματώσεις – όσο πρέπει.
Αιώνια ζωή είναι η συνειδησία ή επίγνωση που εποπτεύει όλα όσα συμβαίνουν και υπάρχει για όσο θυμόμαστε. Είναι η Φύση μας. Είναι ο Εαυτός μας.
Η αιώνια ζωή που είναι η Φύση μας, είναι σαν τη θέασή μας, που, όπως ένα παράθυρο περιορίζεται από κουρτίνες, έτσι κι αυτή περιορίζεται από τα εγώ που φωνασκούν και παράγουν επιθυμίες, σκέψεις, συναισθήματα, όνειρα και φαντασιώσεις.
Αιώνια ζωή δεν αρχίζει με τον θάνατο του οργανικού σώματος αλλά με την άπειρη διεύρυνση της Μνημοσύνης με την υπέρβαση του ατομικού εγωισμού μας σε Συμπαντική Ύπαρξη.
