Ναι, ακούγεται πολύ φιλοσοφικό – και από μια άποψη είναι. Μόνο το Απόλυτο, η Πρωτουσία, Πρωταρχή και Πρωταιτία των πάντων είναι Αιώνιο Παρόν.
Μα ξέρετε, χωρίς να το ξέρουμε, κι εμείς βρισκόμαστε αιωνίως στο παρόν. Το είχε διατυπώσει κάπως αινιγματικά, κάπως ποιητικά, ο Νίτσε στο Τάδε Έφη ο Ζαρατούστρας (Also sprach Zarathustra):
“Ύπαρξη αρχίζει σε κάθε “τώρα”. Η σφαίρα του “εκεί” κυλά γύρω από κάθε “εδώ”. Το κέντρο είναι παντού. Στρεβλό είναι το μονοπάτι της αιωνιότητας.”
Συλλογιστείτε. Δεν έχετε καμιά άμεση εμπειρία του “εκεί”. Για να έχετε άμεση εμπειρία πρέπει να είστε “εκεί”. Μα μόλις είστε “εκεί”, βρίσκεστε στο “εδώ”. Το “εκεί” είναι μακρινό, απλησίαστο και το εμπειρόμαστε άμεσα μόνο ως “εδώ”. Το “εκεί” είναι στην άμεση εμπειρία μόνο ένας μετασχηματισμός του “εδώ”.
Ομοίως, ποτέ δεν έχετε άμεση εμπειρία του “μετά” ή “αργότερα”. Το “ύστερα / μετά / αργότερα” έρχεται στην άμεση εμπειρία μόνο ως “τώρα”. Έτσι το “μετά” είναι στην άμεση εμπειρία ένας μετασχηματισμός του “τώρα”.
Αναμονή κι επιθυμία φαντάζονται το “ύστερα / μετά / αργότερα”, όπως η ανάμνηση φαντάζεται το παρελθόν (“πριν, νωρίτερα”).
Θέλοντας και μη ζούμε στο “εδώ, τώρα” όλη την ώρα – χωρίς να το συνειδητοποιούμε.
