Θες κι εσύ την αφύπνιση στη μεγάλη συμπαντική ύπαρξη που, έμαθες, είσαι αληθινά, μα για κάποιο λόγο δεν το νιώθεις!
Γιατί όχι!
Μα γιατί τρέμεις κι εσύ καθώς τα πάντα γύρω σου σείονται και τρεμουλιάζουν ακατάπαυστα;
Δεν πρέπει κι εσύ να έχεις ένα κέντρο σταθερό, άτρεμο, αμετακίνητο, σε κάθε σεισμική δόνηση στου κόσμου τη ζωή;
Πάντα ο κόσμος μας κουνιότανε. Πάντα με τρόμο φώναζε ή με θρίαμβο, μετά πάντα καταλάγιαζε και δεν θυμόταν, δεν νοιαζόταν!
Τώρα πάλι φωνάζει για τα πάντα στη μεταμοντέρνα εποχή.
Οι σούπερ-ηγέτες κάνουν όπλο τους τη βία και τον τρόμο καθώς νέοι κύκλοι ταράζουν του κόσμου τη συνοχή.
Όλοι κακαρίζουν τη σκέψη τους σάμπως και στηρίζουν έτσι τη συμπαντική τάξη που κρέμεται από μια κλωστή.
Κανείς δεν έχει σταθερότητα κι ακλόνητο προσανατολισμό.
Όλοι τρεκλίζουν σαν μεθύστακες σε κάθε κραδασμό πολιτικό έχοντας κάνει άγχος ολόδικό τους του κόσμου το κακό.
Συγχέοντας την εξωτερική αναταραχή με τη δική τους εσωτερική αλήθεια, σκαρφίζονται συνωμοσίες και παραμύθια.
Η γη μας στροβιλίζεται χιλιετίες τώρα γύρω απ’ τον ήλιο ρυθμικά, κι ο ήλιος τρέχει στο στερέωμα κι οι εποχές αλλάζουν τακτικά κι οι άνθρωποι ζουν και πεθαίνουν πάντα στην ώρα τους κανονικά.
Μην περιμένεις ο κόσμος να σταθεροποιηθεί για να βρεις κι εσύ σίγουρη σταθερότητα.
Βρες το δικό σου κέντρο που βλέπει αλλαγές μα δεν αλλάζει, βλέπει πληθώρα πόνου μα δεν πλαντάζει, βλέπει τρόμο και φρίκη μα δεν τρομάζει.
