Υπήρξαν οι γενιές του 30, η πρώτη και η δεύτερη μεταπολεμική γενιά (μετά το 1945) κλπ. Για την καινούργια γενιά του 00 γράφει κάποιος εκπρόσωπός της πως «η απόσταση ανάμεσα στην εμπειρία του παρελθόντος και την προσδοκία του μέλλοντος μεγαλώνει και ο ιστορικός χρόνος αλλάζει καθώς ανοίγει ένα χάσμα στο παρόν (…) το οποίο διακατέχεται από την τυραννία της στιγμής. (…). Η λογοτεχνική και πολιτική στάση της μελαγχολεί από τις απογοητευτικές εμπειρίες της αλλά δεν απελπίζεται καθώς δικάζει την Ιστορία, αντιμετωπίζει κριτικά το τωρινό καθεστώς ιστορικότητας, αντιστέκεται στον επιταχυνόμενο παροντισμό και δοκιμάζει τολμηρά να ανοίξει καινούριους ορίζοντες προσδοκίας.»
Στο άρθρο αυτό του Lifo παρατίθενται μερικοί ποιητές και ποιήτριες αυτής της σύγχρονης γενιάς. Παίρνω δυο παραδείγματα.
Ο Αργύρης Δούρβας απαντά στο ερώτημα – Τι περιμένεις από την ποίηση; -«Αν περιμένω κάτι; Ρωτήστε καλλίτερα την ίδια»! Παρατίθεται μετά το απόσπασμα από το «Ερωτευμένος κυνηγός».
Τα ποιήματά μου σκηνοθετημένοι θάνατοι
από τα ζώα που αγαπώ
Σκότωσα τον σκύλο
μου, μια πασχαλίτσα, φυσικά τον φλύαρο
εαυτό μου. Κι άφησα εσένα, γλυκιά μου
ολοζώντανη να με διαβάζεις καθώς
διασχίζεις τη λεωφόρο αφηρημένη.
Αναρωτιέσαι γιατί οι γραμμές κόβονται στα συγκεκριμένα σημεία. Είναι ίσως η τόλμη που ανοίγει καινούργιους ορίζοντες στο τωρινό καθεστώς ιστορικότητας. Γιατί άραγε θα πρέπει μορφωμένοι άνθρωποι ενσυνείδητοι πολίτες (και μη) να διαβάζουν ως «ποίηση» τέτοιους νοητικούς παραλογισμούς του ποιητικού κύκλου;
Είναι και ο Τάσος Σαγρής που θεωρεί πως η «ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί ποίηση εγγυάται την τελική επικράτηση της ελευθερίας». Μετά παρατίθεται ένα απόσπασμα από το «Η Φυλακή μας»:
Ζούμε στην ίδια φυλακή.
Σου είπα. Φύγε!
… αλλά εσύ δεν με άκουσες…
Τώρα ζούμε στην ίδια φυλακή…
Εσύ ζεις στο κελί σου κι εγώ ζω στο δικό μου κελί…
Δεν μπορούμε να βγούμε από τα κελιά μας…
Εσύ έχεις έναν εραστή μες στο κελί σου
και απολαμβάνεις τη ζωή σου…
Εγώ έχω μια έρημο μες το κελί μου
και ταξιδεύω έρημό μου…
Κάποιος έχει ένα δάσος μες στο κελί του με χίλια δέντρα /
και τα κόβει ένα-ένα…
Πολύ συμβολικά όλα. Μα πού είναι η ελευθερία που θα επικρατήσει;
Πάντως δεν μπορείς να μη θαυμάσεις την άνεση με την οποία οι εκπρόσωποι αυτής της γενιάς αραδιάζουν τις ψυχοπλακωτικές διαθέσεις τους.
Πηγαίνετε πιο πίσω στο Π312: Ποίημα: Ήσουν Εκεί, ή Π323: Ποίημα «Δε μεγάλωσα» όπου θα βρείτε κάτι δροσερό και φωτεινό!
