Αγγελική Ντούνα (1/7/26)
Του λιονταριού άγριος βρυχηθμός,
του άγουρου παιδιού το πείσμα κι ο θυμός.
Τιτίβισμα μικρού πουλιού,
κοπέλας ψίθυροι σε λαβωμένο νου.
Του ποταμού ορμητικά νερά,
έφηβου “θέλω” παρορμητικά…
Κυρίες ορθώνονται κομψές
οι μαργαρίτες Άνοιξης ξανθές.
Το μπλε βαθύ του ουρανού,
πριν σουρουπώσει για καλά,
ακινησία του σοφού,
που πλέει σαν καθαρά νερά·
κοινά στη φύση όλων μας τα πάθη και τα μίση
κι η απερίγραπτη χαρά σ’ Ανατολή και Δύση.
Όποιος τολμήσει να διαβεί της λησμονιάς την ατραπό
σαν θησαυρό χρόνια κρυμμένο,
θα μάθει τώρα ανανεωμένο
να ξεστομίζει το “σ’ αγαπώ”.
