Κάποια ώρα νιώθεις απογοήτευση, απαυδισμό και αηδία. Θες κάτι φρέσκο κι ανάλαφρο.
Όσο περισσότερα αποκτάς τόσο λιγότερος γίνεσαι.
Μπορεί να το έχεις ξανακούσει, μα η ουσία είναι να το βάλεις σε πρακτική εφαρμογή, να γίνει βίωμα, τρόπος ζωής.
Από τη βρεφική ηλικία μαθαίνεις να αποκτάς πράγματα στον υλικό κόσμο μα και στον νοητικό.
Ξαφνικά βρίσκεις την αντίληψη στον ψυχισμό σου πως σου αρέσει το ξανθό (ή το μελαχρινό) και πως η κούκλα ή το αυτοκινητάκι είναι αποκλειστικά δικά σου.
Εξίσου ξαφνικά έχεις κολλήσει τη δεξιά ή την αριστερή ιδεολογία. Ζήτω ο σοσιαλισμός, ζήτω η ελεύθερη οικονομία.
Και το μυαλό τρέχει και μηρυκάζει, τόσο κουραστικά νύχτα μέρα, τη μια και την άλλη γνώμη από τις χιλιάδες που αιωρούνται στον αέρα.
Κάποια ώρα νιώθεις απογοήτευση, απαυδισμό και αηδία. Θες κάτι φρέσκο κι ανάλαφρο. Θες ελευθερία!
Από τις ριζωμένες κι αδιαπραγμάτευτες αντιλήψεις σου που σε βαραίνουν.
Από προσδοκίες που έχουν μετατρέψει τη ζωή αμεριμνησίας σε ρουτίνα επιτεύξεων που σε παιδεύουν.
Από την εξαντλητική προσπάθεια να εξηγείς στον εαυτό σου και σε άλλους τα πάντα – κάθε σιωπή, κάθε αλλαγή.
Από σχέσεις που κατάντησαν υποχρέωση βασανιστική.
Από δεσμεύσεις που σε δένουν πισθάγκωνα και δεν μπορείς να λυθείς.
Από πεποιθήσεις που δεν ξέρεις πώς τις απέκτησες.
Ναι, κάποτε θα γίνει κι αυτό και θα ψάχνεις να βρεις πώς θα μπορέσεις να ελευθερωθείς.
