Το ενδιαφέρον για την Ανατολική κουλτούρα και φιλοσοφία παρουσιάστηκε πριν πολλούς αιώνες. Ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας και άλλοι, υποτίθεται, ταξίδεψαν στην Εγγύς Ανατολή. Ο Διογένης Λαέρτιος (3ος αιώνας Κ.Χ.) στο βιβλίο του Βίοι και Γνώμαι των εν φιλοσοφία ευδοκιμησάντωνστέλνει σχεδόν κάθε σημαντικό φιλόσοφο στην Ανατολή.
Στην εποχή μας που η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί και τα ΜΜΕ καθημερινά καλύπτουν όλες τις εξελίξεις στον κόσμο μας, η πληροφόρηση είναι ευκολότερη, γρηγορότερη, ακριβέστερη. Από τον 18ο αιώνα είναι φανερό πως πολλοί λόγιοι Δυτικοί ήταν πληροφορημένοι για την Ανατολική Φιλοσοφία. Αλλά είναι δύσκολο να υπολογιστεί η επίδραση σε κάθε περίπτωση.
Ο Nicholas Malebranche (1632-1715) ήταν ένας Γάλλος ιερέας και ορθολογιστής φιλόσοφος, γιος του γραμματέα του Βασιλιά Λουδοβίκου 13ου! Το 1798 δημοσίευσε τον Διάλογο μεταξύ ενός χριστιανού φιλοσόφου κι ενός Κινέζου. Πολλές δημοσιεύσεις του (π.χ. Η αναζήτηση της Αλήθειας, 1709) απαγορεύτηκαν από την Εκκλησία.
Ο πασίγνωστος Βολταίρος (1644-1778) πίστευε πως η πραγματική σοφία προερχόταν από την Ινδία (!) μα έγραψε κι ένα θεατρικό έργο που βασιζόταν σε ένα κινέζικο δράμα κι εκθείαζε την κινέζικη κουλτούρα (L’ Orphelin de la Chine 1755).
O Leibnitz (1646-1716) τον οποίο σατίριζε ο Βολταίρος έγραψε μια πραγματεία για την κινέζικη φιλοσοφία με βάση το έργο I Ching.
O Arthur Schopenhauer (1788-1860) βρήκε μεγάλο ενδιαφέρον στην Ινδική φιλοσοφία και σημείωσε πολλούς παραλληλισμούς μεταξύ της δικής του στόχασης και ιδεών στις Ουπανισάδες, που ήταν η παρηγοριά στα γεράματά του. Αυτά βρίσκονται στο έργο του Ο Κόσμος ως βούληση και ως παράσταση(1818-19,1854). Στο μελετητήριο του είχε δυο προτομές – του Καντ και του Βούδα.
Στον 20ο αιώνα πληθαίνουν οι μελετητές της Ανατολικής στόχασης (Ινδίας και Κίνας) – Rudolph Otto, Martin Buber, Karl Jaspers, Martin Heidegger, Alan Watts κλπ. κλπ. Μα εκτός από τον Watts, που συγκεντρώθηκε στον Ζεν Βουδισμό, οι περισσότεροι και κυρίως οι πανεπιστημιακοί μένουν σε ένα θεωρητικό επίπεδο ιδεών, αδυνατώντας αν εισχωρήσουν στην πρακτική πλευρά του Ζεν, Μαχαγιάνα Βουδισμού, του Ταοϊσμού και, κυρίως, του Ινδικού Βεδάντα, που αποβλέπουν και προάγουν την Αυτοβελτίωση, ή Αυτοσυνειδητοποίηση. Αυτό ισχύει και για τον Χάιντεγκερ που είχε πολλές επαφές με Ιάπωνες βουδιστές.
