«Οι δήμοι έχουν μεν το αυτοδιοίκητο, δεν μπορούν ωστόσο να θεσπίζουν ειδικούς κανόνες χωρίς να έχουν λάβει εξουσιοδότηση από την πολιτεία με νόμο».
Δεν θα σχολιάσω αυτές τις παρατηρήσεις του αγαπητού μου Κώστα Καλλίτση Καθημερινή, 19/7/26:-
Προκειμένου να ανιχνεύονται οι επιπτώσεις της ακρίβειας στις διαφορετικές κοινωνικές κατηγορίες, σε αρκετές χώρες καταρτίζονται επιμέρους τιμάριθμοι, με βάση διαφορετικά καλάθια κατανάλωσης για διαφορετικές ομάδες του πληθυσμού. Πρωτοπορούν η Βρετανία και η Νέα Ζηλανδία, που σε τακτά διαστήματα δημοσιεύουν ειδικούς τιμαρίθμους για τους φτωχότερους, για τους συνταξιούχους, για αυτούς που κατοικούν στο νοίκι κ.λπ. (….) Θα ήταν σημαντικό να τις μιμηθούμε. Η ΕΛΣΤΑΤ να καταρτίσει διαφοροποιημένους τιμαρίθμους, που θα μετρούν την πραγματική επιβάρυνση του κόστους ζωής σε μεγάλες κοινωνικές ομάδες με διαφορετικά δημογραφικά και εισοδηματικά χαρακτηριστικά, Το ερώτημα είναι αν όντως θέλουμε να γνωρίζουμε τα πραγματικά δεδομένα. Ή προτιμάμε να ρητορεύουμε στο όνομά τους. (….) ο νόμος ορίζει ότι αρμόδια είναι μια ανεξάρτητη αρχή, το Δημοσιονομικό Συμβούλιο. Ομως, αυτό έχει την ευθύνη αλλά δεν έχει τα μέσα. (….) Απομένει, όμως, να ενισχυθεί με επαρκές προσωπικό και σύγχρονες υπολογιστικές εφαρμογές. Αυτό θα έκανε μια κυβέρνηση που θα ήθελε να προχωρήσει η υπόθεση της κοστολόγησης πολιτικών, αντί να ρητορεύει για την κοστολόγησή τους από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Γιατί, απλά – σύμφωνα και με την κείμενη νομοθεσία – αυτό δεν είναι δουλειά του Γενικού Λογιστηρίου, αφού αυτό διοικείται από πολιτικό προϊστάμενο. Είναι δουλειά μιας (αμερόληπτης) ανεξάρτητης αρχής, του Δημοσιονομικού Συμβουλίου. Που θα την έκανε, αν του το επέτρεπε η κυβέρνηση. (Δική μου έμφαση.)
Ούτε του εξίσου αγαπητού μου Πάσχου Μανδραβέλη στο ίδιο φύλλο:
[E]ίναι παντελώς άδικη η κριτική στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης για την κατάσταση –καλύτερα: τη γενική ακαταστασία– των πόλεων. Τι να φροντίσουν και πώς να το κάνουν, όταν υπάρχει ένα κεντρικό κράτος-πατερούλης που παρεμβαίνει στα πάντα για να φροντίσει άλλες ανάγκες ή «ανάγκες»;
Προ ενός έτους ο Δήμος Αλίμου έθεσε κανόνες για την αποκατάσταση του οδοστρώματος, μετά την εκτέλεση έργων που κάνουν εταιρείες ενέργειας, ύδρευσης, τηλεφωνίας κ.λπ. Οπως έλεγε ο δήμαρχος Ανδρέας Κονδύλης, «αυτό που ζητάει ο κανονισμός μας είναι, όταν αποκαθιστούν ένα έργο, να ξύνουν το οδόστρωμα εκατέρωθεν της τομής που έκαναν και να το ασφαλτοστρώνουν με τη χρήση μικρού οδοστρωτήρα, ώστε να “πιάσει” η άσφαλτος και να μη μείνει μπάλωμα. Και όχι με κουβάδες με πίσσα, που μετά από λίγο καιρό κάνουν βουναλάκια ή αυλάκια» («Καθημερινή», 27.7.2025).
Σιγά μην περνούσε ένας τέτοιος κανονισμός εκλογίκευσης του τρόπου με τον οποίο γίνονται τα έργα. Η «Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής», δηλαδή το υπουργείο Εσωτερικών, που είναι ο χωροφύλακας της ζωής μας, θεώρησε «υπερβολικό» αυτόν τον κανονισμό και τον κατήργησε. Οπως είπε, «οι δήμοι έχουν μεν το αυτοδιοίκητο, δεν μπορούν ωστόσο να θεσπίζουν ειδικούς κανόνες χωρίς να έχουν λάβει εξουσιοδότηση από την πολιτεία με νόμο». Ακόμη και για τα μπαλώματα στους δρόμους. Ετσι, όποιος θέλει να σκάψει, σκάβει. Μπαλώνει όπως γουστάρει για να ελαχιστοποιήσει το κόστος του, μεγιστοποιώντας το δικό μας. (Δική μου έμφαση.)
Έτσι έχουν μάθει οι πρωθυπουργοί και οι κομματικοί αυλικοί τους: να επιβάλλουν το δικό τους κρατώντας τα ηνία πάντα (χρημάτων κι εξουσίας). Σάμπως και οι τοπικές αρχές δεν εκλέγονται από τον λαό και δεν βλέπουν τί χρειάζονται οι γειτονιές!
Έχουν δυστυχώς οι άρχοντες αυτοί μια κομμουνιστική νοοτροπία χειρότερη (για τη δήθεν κεντρώα φιλελεύθερη ιδεολογία τους) από τους σταλινικούς του ΚΚΕ.
