Εκατοντάδες χωριά εκπέμπουν εικόνα εγκατάλειψης. Μαζί τους υποχωρούν η γεωργία και η κτηνοτροφία, μαραζώνει η ύπαιθρος.
Η κριτική που εδώ ασκούμε στην κυβέρνηση επεκτείνεται άμεσα σε όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας. Οι πολιτικάντηδες όλοι διακατέχονται από όμοια υπεροψία, εγωιστική φιλοδοξία και αδιαφορία για τα κοινά – λαό και χώρα. Παίρνω πρώτο παράδειγμα το Κύριο άρθρο (πάλι) της Καθημερινής, 14/8/26:
Μια προμήθεια, όπως αυτή του μετάλλου που χρησιμοποιείται για τις πινακίδες κυκλοφορίας των Ι.Χ., δεν δικαιολογείται να γίνεται υπό συνθήκες κατεπείγοντος. Η έλλειψη προγραμματισμού για τόσο πάγιες και προβλέψιμες ανάγκες προκαλεί θεμιτή καχυποψία. Και σίγουρα κλονίζει την αξιοπιστία του Δημοσίου, που δείχνει να αδυνατεί να λειτουργήσει μεθοδικά και με διαφάνεια ακόμη και στα στοιχειώδη.
Προσθέτω και δυο σχετικά σχόλια αναγνωστών:
1) [Γ]ια ψάξτε μήπως το «κατεπείγον» αφορά ανάθεση σε συγκεκριμένο προμηθευτή. Πόσα τέτοια τα τελευταία χρόνια..πάρτυ
2) Εκ του δημοσίου εκπορεύονται τα φαύλα ….
Κι ένα απόσπασμα από άρθρο της Γιούλης Επτακοίλη (ίδιο φύλλο):
Εκατοντάδες χωριά εκπέμπουν εικόνα εγκατάλειψης. Μαζί τους υποχωρούν η γεωργία και η κτηνοτροφία, μαραζώνει η ύπαιθρος. Το 50% του πληθυσμού της Ελλάδας είναι συγκεντρωμένο στο 2,9% της επιφάνειάς της και 76 στους 100 κατοίκους μένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου πολύ σύντομα η ζωή θα είναι αφόρητη, σε ένα περιβάλλον όλο τσιμέντο και καυσαέριο, αλλά και οικονομικά δυσβάσταχτη.
Τα χωριά είναι ένας πλούτος ανεκμετάλλευτος. Ενας θησαυρός παρατημένος. Παρά τα όσα λέγονται απ’ όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις κατά καιρούς, δεν υπάρχει σχέδιο αναγέννησής τους. Aποσπασματικά μέτρα και μεμονωμένα κίνητρα δεν πείθουν εύκολα κάποιον να κάνει το μεγάλο βήμα. Το χωριό θα παραμείνει έτσι ο προορισμός του Αυγούστου, το «ραντεβού στο πανηγύρι».
Αν υπήρχε μακροπρόθεσμος στρατηγικός σχεδιασμός θα είχε σταλεί το μήνυμα, πολλοί άνθρωποι θα επέλεγαν μια ζωή μακριά από τις πόλεις ιδίως στις σημερινές συνθήκες. Αλλά με προϋποθέσεις. Με υποδομές, στήριξη, νοιάξιμο από την κεντρική κυβέρνηση και τις περιφέρειες. Με τη λογική «πάμε κι όπου βγει», κανείς δεν ανατρέπει τη ζωή του.
Βλέπετε, οι πολιτικάντηδές μας δεν αντιλαμβάνονται μια βασική Αρχή της Πολιτικής Οικονομίας – πως η βάση υγιούς ανάπτυξης είναι ο πρωτογενής παράγων, η αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή!
Παρά την εξόφθαλμη ανεπάρκειά τους, θέλουν να κυβερνούν!
