Πίσω από τον φόβο των γερατειών είναι ο φόβος της μοναξιάς κι ανημποριάς και λίγο πιο πέρα ο φόβος του πόνου και του άγνωστου θανάτου.
Μα εσύ δεν είσαι το σώμα που στραβώνει και ο νους που τρέχει φλυαρώντας φοβισμένος.
Πώς θα πιστέψεις πως είσαι Ον άφθαρτο που θεάται;
Νιώθεις την κάθε μέρα να σου κλέβει τη ζωή που διασκεδάζεις, και κρύβεσαι πίσω από πόζες και μεταμφιέσεις.
Νιότη, ομορφιά, σβελτάδα, φεύγουν γοργά αφήνοντας τον φόβο που προσπαθείς να διώξεις και χάνεσαι σε όνειρα και στου ύπνου τον απύθμενο βυθό – χωρίς πραγματικά να τον γνωρίσεις.
Πώς θα πιστέψεις πως δεν ήσουνα ποτέ ό,τι περνά κι ό,τι γερνά;
Είσαι το Ον που βλέπει το πλάσμα της συνήθειας να προσκολλιέται στο παροδικό, να μην αποδέχεται το αναπόφευκτο της αλλαγής, να μην ευφραίνεται και με την ομορφιά που φέρνει κάθε μεταβολή.
Είσαι το Ον που βλέπει κάθε αλλαγή του σκηνικού, θεάται το άνθισμα της νιότης, τους πόθους και τα πάθη όλης της εμπειρίας, μα μένει ανεπηρέαστο, ένα φως ανεξάντλητο.
Άφοβα κοίτα τώρα το κάθε σφίξιμο του φόβου, μένοντας σταθερά σ’ Εκείνο που είσαι και δεν έχει γέννηση, θάνατο, δεν έχει αρχή και τέλος.
Κάθε ημερονύκτιο που περνά κι εσύ νομίζεις σου κλέβει τη ζωή, σε γδύνει από αυταπάτη να μείνεις στην απλότητα που είσαι.
