Κάθε αλλαγή είναι άβολη, ίσως τρομακτική. Μα η στασιμότητα είναι χειρότερη.
Αλλάζεις καθημερινά, ωριμάζεις.
Δεν ψάχνεις πια ν’ αγαπηθείς, ν’ ανήκεις, να φωλιάσεις σε μια ευρύχωρη αγκαλιά.
Δεν χρειάζεται να συρρικνωθείς για να ταιριάξεις. Δεν χρειάζεται να φουσκώσεις να σε προσέξουν. Δεν κυνηγάς ξανά τα πρόσωπα και τα πράγματα που σ’ απαρνήθηκαν και σ’ εγκατέλειψαν.
Το παρελθόν είναι για πάντα παρελθόν. Κι εσύ μαθαίνεις να πορεύεσαι χωρίς το βάρος του, χωρίς τη σκοτεινιά του – χωρίς αυτό.
Κάθε αλλαγή είναι άβολη, ίσως τρομακτική. Μα η στασιμότητα είναι χειρότερη.
Δεν έγινες το ίνδαλμα που νόμιζες πως ήθελες, το επιτυχημένο πρόσωπο τόσων φιλοδοξιών με την ευέλικτη νοημοσύνη που έχει για όλα εξηγήσεις κι απαντήσεις.
Αγνόησες τις κόκκινες σημαίες, πέρασες κόκκινα φανάρια. Ένιωσες να τεντώνεται ο νους, ένιωσες το στομάχι σου να σφίγγεται. Παραπλανήθηκες από τα ψίχουλα συμπάθειας που σου έδειξαν. Νόμισες πως η κτητικότητα κι οι ζήλειες σου είναι αγάπη. Και η αγάπη σου έφερε έλεγχο αυστηρό αντί φροντίδα.
Μαθαίνεις τώρα πως μετάνοια δίχως βαθύτερη αλλαγή στα κίνητρα σου είναι μάταιη.
Δύναμη αληθινή σε σύγκρουση είναι η σιωπή και η συγχώρεση αντί αποφυγής και η συμπόνια στη θέση βίαιης αντίδρασης μηχανικής.
Μα που θα βρεις κατάλληλο πρόγραμμα αλλαγής;
