Οι περισσότεροι υπνοβατούν σε λεωφόρους και στενά. Ονειρεύονται ενώ περπατούν με μάτια ανοιχτά. Απορείς πως δεν συμβαίνουν ατυχήματα πιο συχνά.
Και παντού τους ακολουθεί η προαιώνια σιωπή. Μα δεν την ακούν καθώς αδιάκοπα μιλούν. Ούτε βλέπουν την ποικιλία της ζωής τριγύρω στη μεγαλόπρεπη παράστασή της.
Κι όμως καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν τις δουλειές τους καθώς δρουν μηχανικά από συνήθεια, ή από μνήμη και φόβο, ή από πάθος ορμητικό.
Τόσες μάσκες χαμογελούν ευχάριστα ή σκοτεινιάζουν με άγχος ή θυμό.
Όλοι επιλέγουν ασκώντας όλοι ελεύθερη θέληση, όπως νομίζουν, καθώς απλές επιθυμίες στον νου τους αδιάκοπα ψιθυρίζουν.
Και συνεχώς κυνηγούν φήμη, πλούτο κι ευτυχία, ενώ σίγουρα τρέχουν προς του θανάτου τη βασιλεία…
Και όμως όλα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς. Πίσω απ’ τη μάσκα αφύπνιση ζωντανή, σαν μπαίνει ουρανός κι αέρας καθαρός και όλη τη φασαρία τη ρουφά η σιγή.
Γράφεις, μιλάς, αγοράζεις, πουλάς, κάθεσαι, περπατάς. Κάθε πράξη έχει μια ιερότητα λησμονημένη μα αναγνωρίζεις την ποιότητα όταν πάλι την προσέχεις στην ήσυχη παρουσία του Εαυτού σου εκδηλωμένη.
