Υπνωτισμένος στ’ όνειρο πιστεύεις την ψευδαίσθηση πραγματικότητα.
Η απάρνηση (sannyāsa) για την οποία μαθαίνετε από την ινδική πνευματική παράδοση δεν είναι απάρνηση του κόσμου αλλά απάρνηση των επιθυμιών για τον κόσμο κι απάρνηση κάθε προσκόλλησης. Ο αναχωρητής ή ο μοναχός αποσυρόταν (μερικοί το κάνουν ακόμα) για να νιώθει σιγουριά.
Ο κόσμος έχει αρκετή πραγματικότητα για να ελκύει και να περνά στην ανθρώπινη εμπειρία (καλός, κακός, όμορφος, ευχάριστος, αηδιαστικός, αδιάφορος κ.λπ.), μα όχι τόση ώστε να περνά στην κατοχή και (κάποιο μέρος του) να γίνεται απόκτημα, μόνιμη ιδιοκτησία του ανθρώπου. Όλοι μας, άντρες και γυναίκες, αποδημούμε δίχως κανένα υλικό απόκτημα από τον κόσμο.
Βλέπεις το όμορφο πρόσωπό μα δεν μπορείς να το έχεις και να το χαίρεσαι για πάντα. Βλέπεις το όμορφο λουλούδι, μα δεν μπορείς να το κρατήσεις για πολύ. Βλέπεις και τη μαγευτική ομορφιά του ουράνιου τόξου μα δεν μπορείς ούτε να το αγγίξεις.
Να αγαπάς με όλη σου τη δύναμη, να χαίρεσαι όσο μπορείς. Μα μην προσκολλιέσαι.
Μην καρφιτσώνεις πεταλούδες στη συλλογή σου. Δεν είναι κρίμα να σκοτώνεις ζωντανά, όμορφα πλάσματα για την ικανοποίηση μιας ματαιόδοξης επιθυμίας;
Παίξε τον ρόλο σου (πολλούς ρόλους) στο θέατρο της ζωής που μεταβάλλεται πράξη με πράξη, σκηνή με σκηνή. Αντιζηλίες, έρωτες, έχθρες, κέρδη και απώλειες – όλα τελειώνουν με την τελευταία αυλαία. Πάνε μετά οι θεατρίνοι στην παμπ ή το μπαράκι και πίνουν μαζί, εραστές, αντίζηλοι, εχθροί – όλοι φίλοι. Και ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα διασκεδάζουν ξέροντας πως δεν αυτοκτόνησαν.
Μετά ετοιμάζονται για νέο δράμα – νέοι ρόλοι, καινούργιες μάσκες!
Το άγχος που νιώθεις έρχεται με την πλάνη πως ο ρόλος σου είναι πραγματικότητα και την επιθυμία να τελειώσει αλλιώτικα – και να ζήσεις αιώνια. Δεν θες ίσως να χάσεις το Ένα Aγαπημένο Πρόσωπο ξεχνώντας πως Ένα είναι μόνο το Σύνολο που δεν μπορείς να δεις καθώς ο νους μένει στην αυταπάτη του και σε ταλανίζει. Υπνωτισμένος στ’ όνειρο πιστεύεις την ψευδαίσθηση πραγματικότητα.
Οι προσβολές, οι ενοχλήσεις, έλξεις και πειρασμοί, όλα όσα νιώθεις στην εμπειρία σου είναι όλα ίσκιοι και λαμπυρίσματα στον μαγικό καθρέφτη της Μάγια.
Ολόκληρος ο κόσμος που εμφανίζεται κι εξαφανίζεται με απανωτά Μπιγκ Μπανγκ και ξεψυχίσματα ψιθυριστά είναι τ’ απέραντο μπουντουάρ της ανεπίγνωστης συμπαντικής Συνειδησίας. Κι εκείνη δεν γίνεται ποτέ ιδιοκτησία.
