Οι αισθήσεις και ο νους σταματούν στο σύνορο του Αγνώστου
Λέγεται κοινώς “συνείδηση” ή “συνειδητότητα”, μα η λέξη “συνείδηση” έχει θρησκευτική και ηθική έννοια επίσης.
Η «Συνειδησία» είναι δίχως τέτοια έννοια και μάλιστα η πιο κοινή, καθημερινή και πάντα επίκαιρη ενέργειά μας!
Είναι η εσωτερική δύναμη/ενέργεια που σου επιτρέπει αυτή τη στιγμή να αναπνέεις, να βλέπεις την οθόνη και να κατανοείς αυτά όλα που διαβάζεις.
Η συνειδησία δεν είναι κάτι με όγκο και μορφή που μπορεί να παρατηρηθεί από τις αισθήσεις και το μυαλό – όπως μια πατάτα ή μια παράσταση στη θεατρική σκηνή ή στον νου. Είναι ταυτόχρονα η λεπτή, αθέατη ουσία μέσα στην και από την οποία σχηματίζονται όλες οι μορφές και διενεργούνται όλες οι κινήσεις και γίνονται γνωστές.
Αυτή είναι (σαν) το γεμάτο δυνατότητες κενό πριν το κβαντικό πεδίο μηδέν (ή ζέρο) όπου εμφανίζονται σωματίδια κι ενέργειες θεμελιώνοντας τον υλικό κόσμο.
Αυτές οι εκδηλώσεις (ενέργειες, σωματίδια, κινήσεις, συμπτύξεις, εμπλοκές, καταρρεύσεις) όλες ανήκουν στον γνωστό μας υλικό κόσμο. Όχι όμως η συνειδησία.
Η συνειδησία είναι η μήτρα όλων των φαινομένων στον γνωστό μας κόσμο των εκδηλώσεων – μορφών και κινήσεων που μπορούν να παρατηρηθούν από τις αισθήσεις μας με τη βοήθεια των πιο ισχυρών ηλεκτρονικών οργάνων. Δίχως τη συνειδησία με την οποία παρατηρούνται αυτά όλα, αυτά όλα δεν θα υπήρχαν. Διότι δεν θα τα γνωρίζαμε!
Η ίδια η συνειδησία δεν παρατηρείται. Γίνεται, βέβαια, αντικείμενο σκέψης, ποτέ, όμως, παρατήρησης.
Οι αισθήσεις και ο νους σταματούν στο σύνορο του Αγνώστου που είναι το αθέατο κενό πέρα και πριν από κάθε φανερωμένο, παρατηρήσιμο φαινόμενο.
Η συνειδησία παρατηρεί, έχει επίγνωση του σώματος και όλων των φαινομένων του, του μυαλού και όλων των κινήσεων και λειτουργιών του και, γενικά, του ψυχισμού που μας κάνει ενσωματωμένα όντα στην ανθρώπινη μορφή.
Είναι η πρώτη κι έσχατη δύναμη της Ύπαρξης που παραμένει το μεγάλο Άγνωστο – και ας συζητείται αδιάκοπα.
