Ο πόνος διδάσκει κιόλας. Ιδίως η ψυχική οδύνη.
Ούτε σε μένα αρέσει ο πόνος. Ιδίως ο νοητικός. Όπως σε όλους τους ανθρώπους.
Δεν ενσαρκωνόμαστε άνθρωποι για να πονούμε μόνο. Μα η ψυχοσωματική δομή μας με τα δίχτυα της, που ερμηνεύουν τα φαινόμενα του κόσμου όλα, μας χαρίζουν πόνο συχνά.
Έτσι πονάς κι εσύ. Και θες να μην πονάς, νομίζοντας, μετά τη στρεβλωτική ανατροφή και την Παιδεία που πήρες, πως τη ζωή έτσι πρέπει να την περνάς!
Κι ο νους τρέχει μακριά ή ελίσσεται για να αποφύγει κάθε κέντρισμα άλγους, οδύνης, πόνου, από τα τόσα που άφθονα η ζωή προσφέρει.
Κι επινοήσαμε πολλά παυσίπονα …
Αλλιώς πως θα αντέξεις τον πονόδοντο ή τον πονοκέφαλο που ώρες σε τυραννά;
Μα γιατί ο πόνος του κορμιού θέλει άλλη αντιμετώπιση, σίγουρα.
Μα και η ψυχική/νοητική οδύνη δεν κάνει σοφούς όλους όσους χτυπά.
Η απώλεια αγαπημένων συγγενών ή φίλων. Η αιφνίδια ερείπωση ενός έρωτα. Η αποκάλυψη μιας μυστικής παράβασης για την οποία ντρέπεσαι…
Άλλοι νιώθουν πικρία, επινοούν μια πανοπλία προστασίας και τη φορούν παντού. Άλλοι ζητούν εκδίκηση για την οδύνη που “άλλος”, νομίζουν, τους προκάλεσε. Άλλοι κλείνονται, άλλοι επιτίθενται…
Ο πόνος είναι πανόμοια εμπειρία σε όλους.
Και κάνει κάτι που η σκέτη πληροφόρηση δεν μπορεί να επιτύχει.
Το τραύμα της οδύνης, όποιο αίτιο κι αν έχει ψυχοσωματικό, αποκαλύπτει κάποια βαθιά αδυναμία του εγώ.
Γιατί και πριν το χτύπημα ή το σοκ, το εγώ φορούσε αμφιέσεις προστασίας – χαμόγελα κι ευγένειες. Αυτές πέφτουν με την οδύνη, όσο κι αν προσπαθεί ο νους να ελιχθεί, να αποδράσει σε καταφύγια γνώριμα που ανακουφίζουν με γαλήνη.
Όσο αυτός ο πόνος διαρκεί μια νέα κατανόηση ανοίγει και σε καλεί.
