Ολες οι εξουσίες συγκεντρώνονται στον πρωθυπουργό.
Οταν το φάντασμα σε υπερβαίνει, πράγματι, το καλείς ως (μυστήριο μεν μα) υπαρκτό πνεύμα. Τους νεκρούς τους μελετούν και τους επικαλούνται συχνά όσοι βρίσκονται στον δρόμο για να τους συναντήσουν. Είναι πανάρχαια πρακτική.
Έτσι γράφει ο Άρης Αλεξανδρής – Καθημερινή 27/6/2026:
Ο αναστεναγμός της Νάντιας Γιαννακοπούλου πάνω από το μνήμα του Ανδρέα Παπανδρέου την ημέρα του μνημοσύνου του ήταν μια περφόρμανς πρώτου επιπέδου, αλλά πολλαπλών αναγνώσεων. Το «Αχ» μπορεί πράγματι να σημαίνει πολλά: «Αχ, γιατί μας άφησες» ή «αχ, τι τρέλες έλεγες»· «αχ, πόσο ιερή είναι η κληρονομιά σου» ή «αχ και να μπορούσαμε να γλιτώσουμε από το βάρος της»· «αχ, πόσο περήφανος θα ήσουν αν μας έβλεπες» ή «αχ, πόσο θα ντρεπόσουν αν μάθαινες για την κατάντια μας». Το περιεχόμενο της επίκλησης στον νεκρό, ωστόσο, λίγη σημασία έχει. Η θέση που έχει η μνήμη του Ανδρέα στην καρδιά μιας πολιτικού, η οποία δεν ήταν ούτε είκοσι ετών όταν ο Ανδρέας πέθανε, δεν είναι σπουδαία πληροφορία. Η ουσία βρίσκεται στην ίδια την επίκληση. Στο ότι το φάντασμα του ηγέτη αποδεικνύεται πιο επίκαιρο και επικοινωνιακά αποδοτικό από τη δράση των ζώντων πολιτικών του ΠΑΣΟΚ. Οταν το φάντασμα σε υπερβαίνει, τι άλλο να κάνεις; Το επικαλείσαι. (…) Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν πτοούνται από τις διάφορες ενδείξεις πως οι αναδρομές στο ένδοξο παρελθόν έχουν τις παρενέργειές τους. Επιμένουν να χρησιμοποιούν το βήμα τους στις τηλεοπτικές εκπομπές για να μας περιγράψουν πόσο αβίωτα τριτοκοσμική ήταν η χώρα πριν από την έλευση του ΠΑΣΟΚ (δεν υπήρχαν νοσοκομεία! Δεν υπήρχε ισότητα των φύλων!) μήπως και οδηγηθούμε από μόνοι μας στο προκατασκευασμένο συμπέρασμα: αφού η μεγάλη αλλαγή συνέβη μια φορά πριν από 45 χρόνια, ας επιλέξουμε το ΠΑΣΟΚ ξανά για να ζήσουμε μια νέα κοσμογονία. Δεν εξηγούν, όμως, πώς θα επαναληφθεί η Ιστορία. Θα αναστηθεί ο Ανδρέας; Ποιος θα επιτελέσει εκ νέου το έργο του; Το σημερινό πολιτικό προσωπικό θα φέρει την πολυπόθητη αλλαγή; Μα αν ο κόσμος το εμπιστευόταν, αν το ίδιο το πολιτικό προσωπικό εμπιστευόταν τον εαυτό του, αυτή τη στιγμή δεν θα μιλούσαμε για τον παλιό αλλά για τους νεότερους.
(Η έμφαση με μπολντ είναι δική μου.) Από κάπου αλλού ανάκτησα τα ακόλουθα εξίσου σχετικά:
«Ενώ σε όλο τον κόσμο ο διαχωρισμός των τριών εξουσιών έγινε για να υπάρχουν αντιτιθέμενα και αλληλοελεγχόμενα συμφέροντα εντός της πολιτείας, στην Ελλάδα εξοβελίσαμε και αυτόν τον ανταγωνισμό. Η Βουλή είναι χωλή και η Δικαιοσύνη εξαρτημένη. Ολες οι εξουσίες συγκεντρώνονται στον πρωθυπουργό και οι περισσότεροι ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα μας τύχει ένας Ηγέτης που θα είναι καλός συνάμα και πονηρός, συμπονετικός και αποφασιστικός για να μας λύσει όλα τα προβλήματα» («Η μεταφυσική του αγαθού», Καθημερινή, 7.12.2009).
Όντως το παρελθόν πάντα μας παρηγορούσε και τώρα το επικαλούμαστε παθιασμένα. Δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με το παρόν και τις πραγματικές ανάγκες του…. Και με αυτά τα λίγα σας αφήνω!
