το σύμπαν σε κάθε κατεύθυνση ολόγυρα αναπνέει σιωπηλά, αδιάφορα
Νομίζεις πως με τα μάτια σου βλέπεις έναν κόσμο που υπάρχει έξω και γύρω από εσένα. Από μια άποψη έχεις δίκιο. Μα για ξανασκέψου!
Τα μάτια σου δέχονται φως, εντυπώσεις από φωτόνια που φτάνουν στα έγκατα του εγκεφάλου σου και, θαυματουργά, με ηλεκτροχημικές διεργασίες, μετατρέπονται σε εικόνες, μοτίβα, σημασίες και ο νους σου οικοδομεί τον τρισδιάστατο κόσμο σου.
Νομίζεις πως διαβάζεις αυτές τις αράδες επειδή έτυχε να πέσεις πάνω σ’ αυτό το άρθρο ή το διάλεξες. Λάθος, πάλι. Εσύ και το άρθρο έχετε μεγάλη προϊστορία.
Παγιδεύτηκες σε έναν παράξενο κυκεώνα καθρεφτών όπου βλέπεις αντανακλάσεις και ανταύγειες και συνήθισες να τις αποκαλείς πραγματικότητα. Βλέπεις (ακούς, αγγίζεις κ.λπ.) εικόνες και μοτίβα κι έτσι έχεις πειστεί πως είναι πραγματικότητα.
Είναι ένας παράξενος, ανεξερεύνητος μηχανισμός (α! πολύ λεπτός και πλανερός) που σε κρατά σε ύπνωση σαν κάποιο άγνωστο υπνοβάτη. Η πλάνη της αυταπάτης.
Συλλογίσου μια αράχνη να υφαίνει τον ιστό της και τον νου σου. Κάθε κλωστή είναι και μια διάθεση, μια σκέψη, μια επιθυμία. Κάθε σύνδεση, κάθε κόμπος είναι μια γνώμη, μια πεποίθηση, μια βεβαιότητα. Μα δεν είσαι η αράχνη, ούτε ο ιστός. Είσαι μάλλον η μύγα που πιάστηκε στον ιστό και στην πλάνη της τον νομίζει σπίτι της. Και από αυτήν την άποψη είσαι ένα τόσο ασήμαντο πλάσμα – σαν μυρμήγκι στην έρημο. Κι έτσι θα μένεις ωσότου ανακαλύψεις το αστείο της αυταπάτης, το μέγα μυστικό.
Η προσοχή σου είναι μια φωτεινή ακτίδα συνειδησίας στον κατασκότεινο κυκεώνα του νου, ή, αν θες, ένας προβολέας σε σκοτεινό θέατρο. Μόνο ό,τι φωτίζεται γίνεται η πραγματικότητα σου, για όσο φωτίζεται.
Και το σύμπαν σε κάθε κατεύθυνση ολόγυρα αναπνέει σιωπηλά, αδιάφορα.
Ή συλλογίσου αλλιώτικα. Το σύμπαν σου ολόκληρο βρίσκεται μέσα στο νου σου. Και αν δεν το πιστεύεις και αν μου δείχνεις τον κόσμο έξω και γύρω από εσένα, η πρόταση μου δεν παύει να είναι αληθινή, αφού η επίδειξή σου κι εγώ, και αυτό το άρθρο είναι μέσα στο νου σου.
Όλα όσα βλέπεις, αγγίζεις, ακούς, γεύεσαι, οσφραίνεσαι, όλα είναι μέσα στο νου σου και όλα όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν μέσα στο νου σου – ο πόνος του αποχωρισμού, η πίκρα της απογοήτευσης ή προδοσίας, η χαρά της συγχώρεσης, οι άνθρωποι που έρχονται ή φεύγουν ή πολεμούν, τα τρένα που τρέχουν, τα αεροπλάνα που πετούν….
Ξέρεις, είναι συμπαντικό αστείο η πίστη σου στον “αντικειμενικό” κόσμο εκεί έξω, ανεξάρτητο, χωριστό από σένα!
Συλλογίσου πάλι, αν δεν έχεις βαρεθεί. Κάποτε ονειρεύεσαι τη νύχτα όπως όλοι μας. Ψηλά βουνά ή πράσινα λιβάδια και αμμουδιές ή βράχια όπου σπάνε τα κύματα ή ζούγκλες με θηρία ή μια γνώριμη σου γειτονιά όπου μιλούν γνωστοί σου, μα τώρα παραμορφωμένοι, και αυτοκίνητα που τρέχουν κορνάροντας. Κι εσύ, ένας ονειρικός εαυτός αγγίζεις τοίχους στέρεους ή τρως όνειρα φαγητά ή μπαίνεις σε όνειρα σουπερμάρκετ να κάνεις ψώνια όνειρα. Όλα βρίσκονται αποκλειστικά στο νου σου – ρευστές διαδικασίες του υλικού κόσμου, ρευστή γεωγραφία, ρευστή πολεοδομία. Όλα είναι μέσα στο κεφάλι σου κι εσύ τα αποδέχεσαι ως “πραγματικότητα” – και ας μην υπάρχει ούτε ένα μόριο ούτε μία κίνηση έξω από τον ανεξιχνίαστο νου σου, και ας αλλάζουν όλα, ενώ μόνο εσύ ως παρατηρητής που εμπειράται μένεις αμετάβλητη, συνειδησιακή αντίληψη.
Όταν την δεκαετία 1920 οι Φυσικομαθηματικοί ανακάλυψαν πέρα από το στερεό σύμπαν του Νεύτωνα, πέρα από τον κόσμο σχετικότητας του Αϊνστάιν, το κβαντικό πεδίο με το φως που είναι φωτόνια ή κυματισμοί και με τον τρομερό παρατηρητή που επιδρά, ανακάλυψαν αυτό που οι πανάρχαιοι μύστες γνώριζαν και διαλαλούσαν.
Είσαι η συνειδησία που αποκυεί το σύμπαν κάθε στιγμή ζωντανή!
