Το παρόν κλείνει στη στιγμή το παρελθόν για να γεννήσει το μέλλον. Έτσι κάθε άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, μικρό παιδί κι ενήλικας, κυοφορεί όλη την ώρα το μέλλον που γίνεται για μια στιγμή παρόν μα δεν μένει ούτε στιγμή παραπάνω. Συλλογίσου – τι φεύγει και δεν μένει;
Εσύ και όλοι και όλες έχουμε συχνά δυσκολία να αφήσουμε το αμέριμνο καλοκαίρι που την τελευταία μέρα των διακοπών έγινε παρελθόν. Νιώθεις σφίξιμο στο στομάχι καθώς αφήνεις πίσω το όμορφο τοπίο ή τη χαρμόσυνη παρέα. Ακόμα και το ευτυχισμένο τέλος στις τελευταίες σελίδες ενός συναρπαστικού βιβλίου ή το τελευταίο επεισόδιο μιας τηλεοπτικής σειράς αφήνει μια ανεπαίσθητη πίκρα, γιατί επιθυμείς να συνεχίσει λίγο ακόμα.
Παράξενη προσκόλληση. Νιώθεις πως η ζωή σου όλη δόθηκε στη σχέση αυτή, δέθηκε με τα πρόσωπα και δεν θέλει να χωριστεί. Και κάθε χωρισμός, όπως λέει ο Σαιξπήρος είναι και «μια γλυκιά θλίψη». Και κάθε μικρός έστω χωρισμός, κάθε ρήξη, κάθε αλλαγή, νιώθεις σαν να σου αφήνει μια πληγή.
Πολλοί δεν τα πάνε καλά με τέτοιες αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου, και όσο ευχάριστα κι αν μοιάζει να τελειώνει, νιώθουνε κάθε μέρα που περνά να τους κλέβει λίγο από τη ζωή. Κι όλο το παρελθόν τους φαίνεται μια συρραφή από αόρατες ουλές. Μα πώς νιώθεις εσύ;…
Μαθαίνεις με τα χρόνια πως κάθε τέλος όσο συναισθηματικά οδυνηρό κι αν είναι, είναι και μια αρχή, ένα ξεκίνημα καινούριο. Έτσι ωριμάζεις και μαθαίνεις να αποχαιρετάς τον πιο πικρό αποχωρισμό με χάρη κι ευγνωμοσύνη.
Και προχωράς να εξερευνήσεις τη νέα σου κι άγνωστη, όπως σου φαίνεται, άκρη του Απείρου που, όμως, είναι η ξεχασμένη παιδική χαρά – όπου ξεκίνησες και τώρα τη γνωρίζεις σαν για πρώτη φορά.
3 Comments
Αλεξάνδρα
Καλημέρα,
Ήθελα να ρωτήσω τι εννοείτε: “Προχωράς για να γνωρίσεις τη νέα σου άκρη του Απείρου;” Έχει κάποια σχέση με τον θάνατο;
Ευχαριστώ
Μίμος
Ο Άνθρωπος ζει πάνω στον πλανήτη Γη, που είναι σε μια άκρη του Σύμπαντος. Αυτό είναι άπειρο! Με την ωρίμανση βλέπεις με νέο μάτι τον κόσμο σου σε αυτήν την άκρη….
Αλεξάνδρα
Ευχαριστώ.