Πολλοί επιστήμονες έχουν εγκαταλείψει την υλιστική, περισταλτική (reductionist) θέση που αποδέχεται μόνο υλιστικά μετρήσιμα φαινόμενα και απορρίπτει άυλα ή πνευματικά. Τέτοιοι ήταν οι Μαξ Πλανκ, Α.Σ. Έντινγκτον, Σρόεντιγκερ και άλλοι. Αυτοί όλοι αποδέχονταν τη συνειδησία ως θεμελιακό υπόστρωμα του γνωστού μας υλικού Σύμπαντος.
Δίχως συνειδησία ή νόηση δεν μπορείς να παρατηρήσεις τα υλικά φαινόμενα. Ούτε να τα μετρήσεις, συγκρίνεις ή ερευνήσεις σε βάθος. Όλες οι νοητικές μας δραστηριότητες είναι ενέργειες της συνειδησίας που παρουσιάζονται ως εικόνες και κινήσεις σαν σε όνειρο.
Οι επιστήμες είναι μαζί με την τεχνολογία που παρήγαγαν αξιοθαύμαστες πράγματα. Ακόμα και στην πιο υλιστική περισταλτική τους άποψη, αναζητούν μια βαθύτερη αλήθεια για τον κόσμο μας και για τον άνθρωπο. Ακόμα και η Κβαντική Φυσική, που έχει αποδείξει την ανυπαρξία της «ύλης», είναι δεμένη στο μεγάλο άρμα του επιστημονικού υλισμού. Και βέβαια έξω από τη Κβαντική όλες οι επιστήμες αντιστέκονται σθεναρά σε μη-υλιστικά φαινόμενα.
Αλλά η λεγόμενη «επιστημονική αντικειμενικότητα» είναι ένας σύγχρονος μύθος που αποκλείει την έρευνα του πνευματικού (καθαρά διανοητικού και συναισθηματικού) κόσμου.
Από την άλλη, έχουμε μια γνωστή ιστορία της Ανθρωπότητας 5 (πέντε) χιλιετιών, όπου σοφοί, μύστες και άγιοι μιλούν συχνά με ίδιο ή τουλάχιστον με πανομοιότυπο τρόπο για την πρωταρχική, άμορφη Συνειδησία που είναι η Πρωτουσία και Πρωταιτία όλων των φαινομένων στο Σύμπαν. Αυτή δεν είναι μια θρησκευτική άποψη, όπως κάποιος ανεπίγνωστος και συχνά ανθρωπόμορφος θεός (με αντιφατικές ιδιότητες όπως η απαίτηση για λατρεία, η εύνοια για κάποιους και μίσος για ετερόδοξους κ.λπ.) ή παράδεισος και κόλαση στη μεταθανάτια κατάσταση. Είναι μια καθαρά εμπειρική διαπίστωση την οποία θα μπορούσαν να κάνουν και οι επιστήμονες αν αφιέρωναν τον απαιτούμενο χρόνο προπαρασκευής και μελέτης.
Πρόκειται για μια εσωτερική διείσδυση σε λεπτότερο επίπεδο επίγνωσης κι έρευνας – όπως δείχνουν και πολλοί επιστήμονες που άρχισαν να ερευνούν την ψυχολογία του ανθρώπου.
