να ξεμάθεις φαίνεται πολύ πιο δύσκολο απ΄ το να μάθεις
Ναι, φαίνεται δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου κι ας είσαι ο εαυτός σου όλη την ώρα.
Γιατί στον νου σου νομίζεις πως είσαι κάτι που νιώθεις και βλέπεις κι ακούς – μια ύπαρξη ακαθόριστη, σαν σκιά, που τρέχει με τα ρεύματα των σκέψεων, φουντώνει μ’ επιθυμία ή απαίτηση, πλέει με συναισθήματα και διαθέσεις.
Γιατί πολύ νωρίς μιμήθηκες τους άλλους γύρω σου, τους μεγάλους, κι έμαθες να γίνεσαι πλάσμα διαφορετικό από αυτό που είσαι αληθινά.
Φόρεσες αμφιέσεις πολλές και μάσκες για παιχνίδι και συνήθισες τέτοια πραγματικότητα παραπλανητική. Έκανες κάθε ρόλο σου ταυτότητα!
Πολλές ήταν οι παραστάσεις. Πολλές οι καταπτώσεις μα κι οι επιβραβεύσεις.
Μα κάποια ώρα η καρδιά του νου σου λέει πιο καθαρά πως λαχταράει την αλήθεια – να χωνευτούν οι πολλαπλές προσθήκες στην ενιαία παρουσία που δεν αλλάζει.
Μόνο που το να ξεμάθεις φαίνεται πολύ πιο δύσκολο απ΄ το να μάθεις και ν’ αφαιρέσεις από το να προσθέσεις.
Σε όλη την αναμονή του νου σου, όμως, η παρουσία που παρατηρεί, αυτή που όντως είσαι, δεν νιώθει αμφιβολία ή απειλή.
