Οι υδραυλικοί και το (ψευτο)δίλημμα του ανασχηματισμού

Οι υδραυλικοί και το (ψευτο)δίλημμα του ανασχηματισμού

Μιχάλης Τσιντσίνης

Δεν φορούν –οι περισσότεροι– τακούνια. Αλλά τον περασμένο Ιούλιο ψήλωσαν, λέει, απότομα. Το παρατηρεί ένας από τους «πλατύποδες» ανάμεσά τους. Ο ανασχηματισμός, λέει, που είχε προαναγγελθεί με μουσικές εξαίσιες, ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ. Ολοι έμειναν στις θέσεις τους. Ολοι ντοπαρίστηκαν με την ψευδαίσθηση του αναντικατάστατου. Ετσι, με πρόχειρους ψυχολογισμούς, εξηγείται η άνεση με την οποία ορισμένοι υπουργοί λάμπουν στα πρωινά παράθυρα όταν έχουν να μοιράσουν λεφτά ή μάσκες· και εξαφανίζονται όταν καλούνται να εξηγήσουν κάποια αστοχία. 

Αυτή η περιγραφή της υπουργικής πανίδας μοιάζει επίπεδα ηθικολογική. Ομως, στην ηθικολογία κατέφυγε πρώτος ο πρωθυπουργός, ζητώντας από τους υπουργούς του να στοιχίζονται, αντί να κρύβονται και να σφάζονται υπογείως.

Αν ρωτήσει κανείς θιγμένους υπουργούς, θα ακούσει το ίδιο παράπονο. Οτι το επιτελείο του Μαξίμου κρατάει για τον εαυτό του μόνο τις επιτυχίες, χρεώνοντας στους υπουργούς τα λάθη. Οτι η κυβέρνηση λειτουργεί με δυο-τρεις μη κομματικούς παράγοντες του πρωθυπουργικού πυρήνα, οι οποίοι επικοινωνούν απευθείας με τους υφυπουργούς και τους γενικούς γραμματείς, προσπερνώντας αδικαιολόγητα τα προβεβλημένα, αιρετά στελέχη που τη νομιμοποιούν. Υπάρχει άραγε τέτοιο δόγμα υδροκεφαλικής διάρθρωσης; Οχι, λέει υπουργός από τους εκλεκτούς του Μαξίμου. Ο Μητσοτάκης, θυμάται ο ίδιος, είχε ετοιμαστεί σχολαστικά πριν από τις εκλογές. Είχε πολύ καλά μελετημένο σχέδιο για το οργανόγραμμα της κυβέρνησης. Ομως, κανένα σχέδιο δεν είναι τόσο μελετημένο ώστε να αντέξει στην πρόσκρουση με την πραγματικότητα τριών ταυτόχρονων κρίσεων – πανδημία, οικονομία, ελληνοτουρκικά.

Το χάος μάσησε το νεομητσοτακικό σχέδιο. Η παράκαμψη ορισμένων υπουργών δεν ήταν προσχεδιασμένη. Ηταν αποτέλεσμα εμπειρικής προσαρμογής. Οπου παράγεται έργο, το Μαξίμου εμπιστεύεται εκθύμως τους υπουργούς. Οπου το πράγμα κολλάει, οι κυριακοφύλακες αναλαμβάνουν οι ίδιοι να σηκώσουν τα τηλέφωνα για να λύσουν διοικητικούς κόμπους ή απλώς για να διεκπεραιώσουν τη νομοτεχνική λάντζα. Γι’ αυτό και οι επιτελικοί δίνουν σε συναδέλφους τους την εντύπωση ότι, ύστερα από 15 μήνες υπερεντατικού ενδοκυβερνητικού ακτιβισμού, κινδυνεύουν ήδη από burnout.

Θα σπάσει τις αγκυλώσεις ένας ανασχηματισμός; Θα είναι αρκετή η παιδαγωγική επίδραση των καρατομήσεων; Ακούγεται πολύ απλοϊκό. Συνήθως οι ανασχηματισμοί προκαλούν εσωκομματική αναταραχή, χωρίς να λύνουν δομικά προβλήματα λειτουργίας. Μερικές φορές είναι πιο κρίσιμο να «ανασχηματίσεις» έναν γενικό διευθυντή υπουργείου που –κατά τη φράση αγανακτισμένου υπουργού– «δεν υπογράφει ούτε χριστουγεννιάτικες κάρτες», παρά να αλλάξεις την πολιτική ηγεσία.

H καθημερινότητα της μητσοτακικής διακυβέρνησης δείχνει ότι ο πρωθυπουργός μπορεί να μην έχει αλλάξει υπουργούς· κάνει όμως διαρκώς πολλούς, μικρούς, ad hoc ανασχηματισμούς – με «υδραυλικές» επεμβάσεις του επιτελείου του. Επιλέγει να δουλεύει με όποιον δουλεύει. Με ό,τι δουλεύει. Whatever works. 

Πηγή: Καθημερινή

– – –
Όλα τα σχόλια των αναγνωστών είναι ευπρόσδεκτα, εφόσον δεν χρησιμοποιούν προσβλητικούς ή υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Επίσης σχόλια στα οποία έχει επιλεγεί η “Υποβολή ως Ανώνυμος/η – Unknown” δεν θα δημοσιεύονται. Μπορείτε να επιλέξετε να υποβάλετε ένα σχόλιο είτε με το προφίλ σας στο Google (1η επιλογή), είτε το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο (2η επιλογή: “Όνομα/URL“), συμπληρώνοντας μόνο το πεδίο “Όνομα” (όνομα ή ψευδώνυμο της αρεσκείας σας). Όλα τα σχόλια πριν τη δημοσίευσή τους πρέπει να εγκριθούν από τον Διαχειριστή (comment moderation), γι αυτό πιθανόν να υπάρξει μια μικρή καθυστέρηση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may also like

Αχ Μαρία, αχ Μαρία

Τάκης Θεοδωρόπουλος Στις 28 Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησε μια