Μάτριξ είναι παγκόσμιο δίχτυ αιχμαλωσίας. Μα εσύ βλέπεις μόνο το δικό σου, το δίχτυ της δικής σου κοινωνίας.
Έχεις κι εσύ εγκλωβιστεί στο οικογενειακό κλίμα, στο εκπαιδευτικό σύστημα, στο κατεστημένο. Και νομίζεις πως δεν έχεις παρά να ανέβεις δυο σκαλιά πιο πάνω και θα είσαι με την ελίτ – κι ας μην είσαι εκατομμυριούχος. Φτάνει μια καλή δουλειά και μια κούκλα αδελφή ψυχή. Έξοδος απ’ την κλούβα, άνοδος!
Στο μεταξύ ακούς και το πιο πονηρό απ’ την πλειάδα των εγώ να σε νανουρίζει ψιθυρίζοντας σφυριχτά “ Κοιμήσου, αγαπούλα μου, κι εγώ θα σε προσέχω. Κοιμήσου αμέριμνα στην ασφάλεια του διχτύου που ξέρουμε καλά. Θα σε ξυπνήσω μόλις έρθει η ώρα!”
Γλυκό νανούρισμα μαζί με όλες τις απολαύσεις της ζωής. Ονειρική ζωή με λίγους μόνο εφιάλτες κι άφθονες υποσχέσεις καλοπέρασης.
Μάτριξ! Η τελευταία λέξη στη φυλάκιση. Ούτε μπουντρούμια με αλυσίδες, ούτε φύλακες με όπλα. Μόνο λίγοι απλοί κωδικοί στο μυαλό: ακόρεστη απληστία, ματαιοδοξία και φόβος. Αξίες και πιστεύω αντί για ντουβάρια και τραύματα αντί για κάγκελα….
Και η μεγάλη ειρωνεία: η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή!
Μα ένα απ’ τα πιστεύω σου τη θεωρεί κλειστή! Κι έτσι στην αλαβάστρινη αίθουσα με τις μουσικές και τις φωταψίες χοροπηδάς ή σέρνεσαι πότε με τη φοβία, πότε τη ματαιοδοξία και πότε την απληστία.
Οι παλαιοί σοφοί λένε πως νιώθεις αληθινή ελευθερία μόνο όταν ξεφύγεις απ’ τον δικό σου νου. Τα πιστεύω και οι αξίες σου είναι πλάνες που επέλεξες εσύ σε ώρες ονείρου κι αφηρημάδας.
Κάποια ώρα θα θυμηθείς, θ’ αφυπνιστείς και θα γνωρίζεις πως η Μάτριξ φυλακή είναι φέικ!
