Προσέξτε τι λέει η γυναίκα στη φωτογραφία:
“Οι άνθρωποι γύρω μου νομίζουν πως είμαι ντροπαλή κι εσωστρεφής. Η πραγματικότητα είναι πως εγώ είμαι πολύ επιλεκτική για τα πρόσωπα με τα οποία μοιράζομαι τους αληθινούς εαυτούς μου.”
Είναι η παραδοσιακή πλάνη στην οποία όλοι και όλες ζούμε χωρίς ποτέ (ή πολύ σπάνια) να αμφισβητούμε. Νομίζουμε πως βλέπουμε τον αληθινό εαυτό μας, ξέρουμε ποιος ή τι είναι!
Αναφερόμαστε, φυσικά στη φιγούρα που παρατηρούμε στον ψυχισμό μας η οποία λέει, σκέφτεται, νιώθει – “εγώ, εγώ, εγώ” και “δικό μου” ή “εμένα”! Είτε πρόκειται για μια επιθυμία, για ένα σχέδιο, για μια ψυχοσωματική κατάσταση, είτε για μια συγκίνηση, μια ανάμνηση, μια διαίσθηση.
Η γυναίκα τουλάχιστον αναγνωρίζει πως είναι πολλές οι φιγούρες και διαφορετικές, πολλά τα εγώ, πολλοί οι εαυτοί. Μερικοί είναι αληθινοί, όπως λέει, και μερικοί είναι ψεύτικοι, όπως υπονοεί. Τους αληθινούς, τους μοιράζεται, όχι όμως τους ψεύτικους.
Αν συμμεριστούμε την θέση της και συμφωνήσουμε με την διατύπωση της, ποιοι άραγε, θα λέγαμε, είναι οι αληθινοί εαυτοί και ποιοι οι ψεύτικοι, τους οποίους δεν μοιραζόμαστε με άλλους;
Με φίλους και συγγενείς αγαπητούς μοιραζόμαστε ποιους εαυτούς και ποιους όχι;
Εδώ έχουμε άλλη σημαντική άποψη. Επιλέγουμε τους ανθρώπους κι επιλέγουμε, ισχυρίζεται η γυναίκα, τι θα αποκαλύψουμε σ’ αυτούς όσον αφορά τους εαυτούς μας.
Μα είναι αλήθεια αυτό; Μπορούμε να αποκαλύψουμε ή μοιραστούμε κάποιους και όχι άλλους; Έχουμε τέτοια επιλογή;
Αυτή είναι κοινή πλάνη. Διότι η αλήθεια είναι πως σχεδόν η συμπεριφορά μας όλη είναι συνήθεια μηχανική.
Συλλογιστείτε ακόμα! Ποιος βλέπει τους “εαυτούς” και ξεχωρίζει τους αληθινούς από τους ψεύτικους και δείχνει/ μοιράζεται τους πρώτους μα όχι τους δεύτερους;
Να κάτι που δεν συμπεριλαμβάνουμε στη σκέψη μας, που κι αυτή είναι ως επί το πλείστον μηχανική!
