Υπάρχει πολύς πόνος, πολύ οδύνη και θλίψη στον σύγχρονο κόσμο. Υπάρχουν πολλές αδικίες και απάτες, κλοπές και φόνοι, σφαγές και πόλεμοι κι εγκλήματα κάθε είδους.
Μα ο προσεκτικός παρατηρητής θα έβλεπε πως αυτοί που αγανακτούν, διαμαρτύρονται, οργίζονται και ουρλιάζουν, οι πιο πολλοί συνήθως δεν είναι θύματα που υποφέρουν άμεσα. Ούτε γνωρίζουν πως αυτό το ξέσπασμα είναι παλμός αγάπης μολυσμένης από εγωισμό.
Όλο και περισσότεροι χανόμαστε στη φωτεινή οθόνη, τη μικρή του κινητού μας ή τη μεγαλύτερη του i-pad ή του υπολογιστή μας. Κι έτσι μαθαίνουμε για τον κόσμο και διατηρούμε επαφή μαζί του: ειδήσεις, ειδοποιήσεις, διαφημίσεις, μηνύματα, εικόνες, φωτογραφίες, βίντεο – ένας ανήλεος βομβαρδισμός καθημερινά.
Αν μας έβλεπαν οι παλαιοί σοφοί τους οποίους τόσο συχνά κι επιδεικτικά λιβανίζουμε χωρίς ποτέ ν’ ακολουθούμε τις συμβουλές τους, αν μας έβλεπαν έτσι χαμένους, μαλθακούς, καιροσκόπους, αχρείους κερδοσκόπους, φιλήδονους και μίζερους φιλόδοξους, τι θα έλεγαν;
Θα έλεγαν – “Aυτοί τώρα πια ζουν και υποφέρουν σε πλήρη παρανόηση. Το ντοκιμαντέρ των γεγονότων γίνεται στην οθόνη του μυαλού τους ταινία τρόμου και την πιστεύουν!
Η ζωή και η δυστυχία τους είναι κατά 90% στη φαντασία τους και μόλις 10% στην πραγματικότητα των γεγονότων, ίσως και ¨λιγότερο!”
Προσέξτε, αν θέλετε, φίλοι και φίλες, πόσες φορές παίρνουμε, την κουλούρα σκοινί στον δρόμο, όπως λέει η παλιά ιστοριούλα, για τρομακτικό φίδι!
Προσέξτε, ακόμα, πόση ζωή ξοδεύουμε σε ονειροπόληση: αναπόληση παρελθόντος με μετάνοια ή ευχαρίστηση, αφενός, και μάντεμα και προσδοκία μέλλοντος, αφετέρου, με ελπίδα ή ανησυχία – και τόσες άλλες άθελες φαντασιώσεις!
