Κάποια σ’ ευχαριστούν, άλλα όμως σε τρομάζουν
For the pattern is new in every moment
And every moment is a new and shocking
Valuation… (T. S. Eliot Four Quartets).
Κι όμως στο τέλος μου είναι η νέα μου αρχή. Όπως το κάθε τέλος εγκυμονεί νέο κρυφό ξεκίνημα.
Είμαστε όμως τόσο κακοί στη διαχείριση του τέλους. Ακόμα και του πιο μικρού. Ζήτημα αξιολόγησης μα και ικανότητας.
Το τέλος καλοκαιρινών διακοπών, η τελευταία μέρα καθώς τακτοποιείς τη βαλίτσα – έχεις μια αίσθηση θλίψης γλυκιάς.
Έχεις μαζί και το βιβλίο που ήθελες τόσο έντονα να μην τελείωνε η περιπέτεια γιατί είχες τόσο εγκλιματιστεί στον φαντασιακό του κόσμο.
Μετά, σε βαραίνει ο αποχωρισμός απ’ τους καινούριους (ή και παλιούς σου) φίλους, κι ας ξέρεις πως θα ξαναβρεθείτε.
Είναι και η ταινία όπου ταυτίστηκες με την πρωταγωνίστρια (ή πρωταγωνιστή), μπλέχτηκες στην πλοκή και θα ήθελες να μείνεις για πάντα εκεί – άλλη πλάνη.
Μα η ζωή που διάλεξες από καιρό, χωρίς καν να το καταλάβεις, πετάει καινούρια τρυφερά βλαστάρια.
Όλα με τον ήλιο, τον άνεμο, τη βροχή. Άλλα σέρνονται στο χώμα κι άλλα ψηλώνουν στον αέρα.
Κάποια σ’ ευχαριστούν, άλλα όμως σε τρομάζουν ώσπου και όλα αυτά να έχουν το δικό τους τέλος.
