Πώς ένιωσες πέφτοντας και χτυπώντας πάτο; Όταν πια έχασες τα πάντα;…
Θα μείνεις μόνιμα εκεί σε μαρασμό με τη μιζέρια;…
Όμως μπορείς να σηκωθείς – αν θες. Με νέα γνώση, νέα δύναμη.
Είχες όλα όσα ποθούν φιλοδοξία και ματαιοδοξία – καριέρα κοντά στη κορυφή, σχέσεις που κάλυπταν κάθε ανάγκη, πορεία όπου κάθε υπόσχεση ζωντάνευε να ολοκληρωθεί.
Και ξάφνου, μια μόνη απόφαση κακή κι όλα κατέρρευσαν, εξαφανίστηκαν.
Κι έμεινες με τη γεύση σκόνης και σκουριάς στο τέλος τραγικού παραμυθιού, νιώθοντας να σε χτυπά η θύελλα δίχως κανένα καταφύγιο σε μια πρωτόγνωρη ερημιά.
Μα είναι κι ο πανάρχαιος μύθος του φοίνικα που καίγεται – όμως ξανασηκώνεται απ’ τις στάχτες.
Οι παλαιοί σοφοί μιλούν για το ιερό διάστημα απ’ την καταστροφή στην παλινόρθωση, από τον θάνατο στην αναγέννηση.
Εσύ θα επιλέξεις να το κάνεις; – ν’ αφήσεις τ’ αποκαΐδια και τις στάχτες, την πίκρα και τον πόνο της ξαφνικής σου πτώσης, να ξεκινήσεις νέα προσπάθεια, νέα ανέγερση;
Πρόσεξε!
Πέρασες ένα σοκ που είναι κάθαρση. Έχεις πρόσθετη πείρα τώρα. Δεν θα γυρίσεις σ’ εκείνο που ήσουν. Αυτό δεν γίνεται γιατί έχεις ήδη αλλάξει.
Θα γίνεις όμως νέος άνθρωπος, πιο ώριμος – αν το θελήσεις κι εργαστείς.
