Φαντάσου τον εαυτό σου να θέλει να κάνει το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα – τέλη Απριλίου, αρχές Μαΐου. Στέκεσαι στην ακροθαλασσιά με το μαγιό και διστάζεις. Βάζεις μέσα το πόδι. Σου φαίνεται κρύο ακόμα. Όλα συνηγορούν για μια βουτιά, μα λείπει αρκετό κουράγιο.
Η ανδρεία, η γενναιότητα θεωρούνταν στην κλασική αρχαιότητα η πρώτη των αρετών. Διότι δίχως αυτήν δεν προχωράς σε δράση – σε οποιοδήποτε τομέα, σε οποιοδήποτε επίπεδο.
Στον κλάδο ‘‘τάντρα’’ της Βεδικής Παράδοση εγκωμιάζουν την τόλμη, το κουράγιο, το θάρρος. Πρέπει με θάρρος ν’ αντιμετωπίσεις την άγνοιά σου. Και η πρώτη κοινή μορφή, το πρώτο πέπλο της είναι η αντίληψη, σε πολλούς ισχυρή πίστη, πως ο Θεός, το Απόλυτο, ο Αληθινός Εαυτός, βρίσκεται κάπου μακριά στον χώρο και πολύ αργότερα στον χρόνο. Και πρέπει να την αφήσεις ή να την υπερβείς. Δίχως λίγο θάρρος δεν το κάνεις διότι έτσι έχεις συνηθίσει.
Μα ο Θεός, το Απόλυτο, ο Αληθινός Εαυτός, είσαι Εσύ: ακούει, βλέπει, νιώθει, αναπνέει μέσω εσού. Είναι τόσο κοντά σου! Στον τάντρα λέγεται Sahaja = έμφυτο, εγγενές. Μ’ εκείνο, θα φύγεις αφήνοντας πίσω όλα τα άλλα. Εκείνο είσαι!
Μα η άγνοια έχει πλέξει το πέπλο του φόβου. Με τον θάνατο διαλύομαι. Εξαφανίζομαι. Χάνομαι.
Κι αυτό στηρίζεται στο πέπλο της ταυτότητας. Είμαι ο/η Τάδε, άντρας/γυναίκα, τέτοιο χρώμα, τέτοιο ύψος, τέτοιο βάρος κλπ. κλπ…
Κι άλλο πέπλο ελέγχου. Πρέπει εγώ να αποφασίσω, εγώ να κατευθύνω. Εγώ να ξέρω και να εκτελώ.
Και βέβαια είναι και η ανεπάρκεια, το βάρος, η ενοχή. Δεν ξέρω αρκετά, δεν έχω ενέργεια, καλοσύνη, σταθερότητα κλπ. κλπ.
Έτσι πλέχτηκε και το πέπλο του χρόνου. Χρειάζομαι χρόνο. Πρέπει να καθαρίσει ο νους μου, να εξαγνιστώ.
Κι έτσι όλα μας τα χθες και τα τώρα οδηγούν στον δρόμο του θανάτου!
Είναι παράξενο που τόσο εύκολα αποφασίζουμε πως δεν έχουμε χρόνο για τον Θεό, το Απόλυτο, τον Αληθινό Εαυτό, μα πρόθυμα καθόμαστε μπροστά στην τιβί.
Είναι αλήθεια πως χρειάζεται χρόνος για να διαλυθούν τα πέπλα. Μα θα βρεις τον χρόνο μόλις η λιγοστή σου γενναιότητα κάνει το πρώτο βήμα, την πρώτη βουτιά.
Έτσι φαίνεται σ’ εμένα και σ’ εσένα.
Από την πλευρά του Θεού, του Απολύτου, του Αληθινού Εαυτού – όλα είναι ανυπόστατα όνειρα που χάνονται αυτοστιγμεί.
Το μόνο που χάνεις τελικά είναι το πέπλο της μεγάλης πλάνης πως χάνεις κάτι!
The painted veil which those who live/
call life: unreal shapes pictured there…/
with colours idly spread. (P. B. Shelley, 1824)
