Πριν πολλούς αιώνες, ένας σοφός βασιλιάς κυβερνούσε τη μεγάλη χώρα του. Οι νόμοι του ήταν δίκαιοι και οι κάτοικοι όλοι ευημερούσαν, μα πολλοί κοίταζαν μόνο το συμφέρον και την καλοπέραση τους.
Αποφάσισε λοιπόν, να δώσει ένα μάθημα έτσι που όλοι να ξυπνήσουν λίγο.
Από την πρωτεύουσα έφευγαν πολλοί δρόμοι για τις διάφορες επαρχίες του βασιλείου. Η μεγαλύτερη αρτηρία οδηγούσε προς τον βορρά όπου παράγονταν και ο περισσότερος πλούτος. Ο βασιλιάς διέταξε να μπει ένας τεράστιος βράχος σ’ αυτόν τον κεντρικό δρόμο λίγο έξω από την πόλη.
Ένας από τους συμβούλους του θα έμενε κρυμμένος κοντά και θα παρακολουθούσε τις αντιδράσεις των ταξιδιωτών.
Την πρώτη μέρα πέρασαν κάμποσοι. Όλοι έβριζαν και καταριούνταν τον βασιλιά που δεν φρόντιζε να καθαριστεί ο δρόμος και ο καθένας πήγαινε από τα πλάγια βρίσκοντας τρόπο να συνεχίσει το ταξίδι του με άμαξα ή με άλλο μέσο. Μια συντροφιά τριών νέων επίσης κορόιδεψαν και λοιδόρησαν τον αμελή βασιλιά τους.
Τη δεύτερη μέρα ο σύμβουλος παρατήρησε παρόμοια συμπεριφορά. Μα κατά το απόγευμα ένας φτωχός αγρότης ερχόταν στην πρωτεύουσα. Αυτός απόρησε για τον τεράστιο βράχο που έφραζε τον δρόμο. Δοκίμασε να τον μετακινήσει μα δεν μπορούσε. Όταν έφτασε ακόμα ένας ταξιδιώτης του είπε να βοηθήσει να μετακινήσουν τον βράχο και οι δύο με την βοήθεια των μουλαριών τους.
Ο δεύτερος άντρας πήγε στη δουλειά του μα ο αγρότης έμεινε και καθάρισε τον δρόμο από τα χώματα και τα μικρά κομμάτια βράχου που είχαν πέσει.
Κι εκεί, έκπληκτος βρήκε στη μέση του δρόμου μισοθαμμένο ένα μικρό ξύλινο κιβώτιο. Το έβγαλε και βρήκε μέσα σ’ αυτό ένα πουγκί με πολλά χρυσά νομίσματα και μια χρυσή πλακέτα με μια επιγραφή.
“Αυτός o θησαυρός ανήκει τώρα στον άνθρωπο που μετακίνησε τον βράχο. Γιατί είναι άνθρωπος που δεν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, ένα καλό παράδειγμα υπεύθυνου πολίτη!”
