Δεν προειδοποιεί σαλπίζοντας την έλευσή της η απώλεια. Σύννεφα έρχονται και φεύγουν, πρώτες στάλες βροχής στάζουν, τα φύλλα πέφτουν…
Γι’ αυτό πονά η πρώτη εμπειρία κατανόησης, η πρώτη αποφλοίωση μιας πλάνης. Δεν είναι η αλήθεια, όπως συνήθως λέγεται, που προκαλεί πόνο, μα το ξεκλείδωμα της αυταπάτης.
Νομίζεις πως γνωρίζεις. Μα διαφωνεί το Σύμπαν και προσπαθεί να σου το δείξει. Κάποτε σε τραβά απ’ το μανίκι με μια δυσκολία έντονη, επίμονη. Κάποτε, πιο βλοσυρά, απότομα τραβά κάτω απ’ τα πόδια σου το μαλακό χαλί όπου βολεύτηκες.
Δεν σκέφτεσαι πως ίσως το κάνει από αγάπη. Για να σε βγάλει από λάθος δρόμο, λάθος τόπο, λάθος νοοτροπία και συνήθεια.
Τίποτα, τίποτα δεν σου ανήκει.. Το Σύμπαν σου το θυμίζει με κάθε απώλεια, με κάθε δυσκολία, σχεδόν καθημερινά. Όλα περνούν – σαν σύννεφα στον ουρανό. Εσύ να είσαι σαν τον ουρανό που δεν κρατάει τίποτα!
Μα εσύ ζεις, πιστεύοντας ασυλλόγιστα πως ζεις αφ’ εαυτού με ό,τι αγαπάς και ό,τι έχεις συνηθίσει σε οικογένεια και δουλειά, σε ίδια γειτονιά, σε ίδιο σπίτι, δωμάτιο, κρεβάτι… Όλα δικά σου!
Έρχονται αργόρρυθμα οι αλλαγές με τα χρόνια και με τις εποχές, με τις μεταβολές των φυσικών στοιχείων, ζέστη και κρύο, βροχή, λιακάδα και αέρα.
Όμως ποιος δίνει σημασία; Η πλάνη, η προσκόλληση είναι τόσο πειστική. Έτσι ξεχνάς και μένεις με τη δική σου προβολή.
Όλα αλλάζουν και αναπόδραστα περνούν και τελευτούν.
Το Σύμπαν πάντα συμπονετικά σου δίνει χρόνο να συλλογιστείς πως φεύγεις απ’ τον κόσμο δίχως καμιά αποσκευή.
Φεύγεις μια παρουσία μόνο ανάλαφρη, δίχως καμιά περι-ουσία στην τελευταία σου εκπνοή.
