Ο θρύλος αυτός έρχεται από την ομίχλη της πανάρχαιας περιόδου ανάμεσα στην ιστορική εποχή, δηλαδή τότε που οι άνθρωποι έμαθαν να γράφουν, και την προϊστορία που μας κληροδότησε θρύλους, μύθους και παραμύθια.
Λέγεται πως ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς από την Κεντρική Ασία που πέθανε δίχως απογόνους και άφησε το βασίλειό του στον ένα ικανότερο στρατηγό του. Η σοφία του ήταν τόσο μεγάλη όσο η έκταση του βασιλείου του και η ευτυχία των υπηκόων του.
Λίγο πριν πεθάνει κάλεσε γύρω του τους στρατηγούς, τους κυβερνήτες και τους συμβούλους του, εξήγησε πώς ήθελε να διοικείται το βασίλειο και τους όρκισε να ακολουθήσουν την επιθυμία του κατά γράμμα και να υπακούνε στον διάδοχό του.
«Όσο για την κηδεία και την ταφή μου, έχω τρεις επιθυμίες», συνέχισε. «Η πρώτη είναι να μεταφέρουν το φέρετρό μου στους ώμους τους έξι γιατροί μαζί και οι δυο δικοί μου. Μόνο αυτοί».
«Η δεύτερη επιθυμία μου είναι να σκορπάτε καθ’ οδόν προς τον τάφο πίσω από το φέρετρό μου, τα χρυσά και ασημένια νομίσματα και τα πετράδια της προσωπικής μου περιουσίας. Όχι αυτά που ανήκουν στο Δημόσιο.
«Η τρίτη μου επιθυμία είναι να υπάρχουν δυο τρύπες στα πλάγια του φέρετρου και τα δυο χέρια μου να κρέμονται έξω στη θέα όλων».
Όλοι οι παρευρισκόμενοι απόρησαν μα υποσχέθηκαν να εκτελέσουν τις παράξενες επιθυμίες του.
Ο βασιλιάς πέθανε και όλα έγιναν όπως όρισε. Έξι γιατροί μετέφεραν το φέρετρο και δυο αξιωματούχοι σκορπούσαν τους προσωπικούς θησαυρούς του ξοπίσω στον κόσμο που παρακολουθούσε στις δυο μεριές του δρόμου.
Αργότερα, ο διάδοχος κάλεσε το πρώτο Συμβούλιο με τους στρατηγούς, τους κυβερνήτες και τους συμβούλους που ορκίστηκαν πίστη. Στο μυαλό όλων ήταν το ερώτημα γιατί ο νεκρός είχε θέσει εκείνους τους όρους για την κηδεία. Ένας πήρε θάρρος και ρώτησε φωναχτά. Κανείς δεν ήξερε. Τότε ο νέος βασιλιάς μίλησε κι εξήγησε:
«Ήθελε ο σοφός βασιλιάς μας να αφήσει τρία διδάγματα.
«Με τους γιατρούς ήθελε να δείξει στον κόσμο πως οι γιατροί δεν μπορούν να θεραπεύσουν κάθε αρρώστια. Υπάρχουν άλλες δυνάμεις ανώτερες που ορίζουν τη ζωή και τον θάνατο.
«Ξόδεψε πολλά χρόνια μαζεύοντας θησαυρούς και τα δώρα που του χάριζαν οι υπήκοοί του και ήθελε τώρα να τα επιστρέψει. Κατάλαβε πως τίποτα δεν του ανήκε αφού τίποτα δεν θα έπαιρνε μαζί του στο τελευταίο του ταξίδι.
«Και άφησε τα χέρια του να κρέμονται έξω και να φαίνονται γυμνά για να καταλάβει ο κόσμος πως όταν πεθάνεις δεν παίρνεις τίποτα μαζί σου και φεύγεις γυμνός όπως ήρθες.
«Ήταν ένας από τους τελευταίους σοφούς βασιλιάδες της εποχής μας η οποία θα περάσει τώρα και η σοφία θα γίνει δυσεύρετη»
