έρχεστε στον καταρράκτη της Θείας Χάρης μα κάθεστε αδρανείς, στάσιμοι, σαν αναποδογυρισμένα πιθάρια
Την επόμενη φορά που θα σ’ εκνευρίσει ή εξοργίσει κάποιο περιστατικό στην κυκλοφορία, θα μπορέσεις να θυμηθείς να προσέξεις σιωπηλά και ο νους να πει ‘‘Είναι το Απόλυτο πάλι σε φάση αποκριάς’’; Η διάθεσή σου θα μαλακώσει!
Μη χάνεσαι, μη χαζεύεις στη φλυαρία του μυαλού και το ασταμάτητο σίριαλ της Φύσης γύρω σου.
Άνοιξε καρδιά και νου στην παρουσία της Σιγής που είναι η σκιά του Εαυτού σου στον κόσμο σου. Είναι η Χάρη του Άγνωστου Θεού.
Σταμάτα, σώπασε κι εσύ για λίγες στιγμές και δέξου την! Μην κατρακυλάς αδιάκοπα σαν βουλωμένο βαρέλι!
Ένας δάσκαλος καθόταν σε διαλογισμό στον ίσκιο μυριόφυλλου δέντρου στην αυλή του άσραμ. Λίγο πιο πέρα τρεις μαθητές, καθιστοί στη θέση του λωτού (= οκλαδόν) επίσης διαλογίζονταν, μα όχι πολύ ήσυχα. Ένας ξυνόταν, άλλος κουνιόταν, άλλος χασμουριόταν.
‘‘Αχ!’’ ξέσπασε ξάφνου ο ένας με λίγη αγανάκτηση. ‘‘Γιατί, μετά από τόση άσκηση, δεν έρχεται και σε μας άφθονο το φως του Κυρίου;’’
‘‘Αχ! Γιατί πράγματι;’’ Απάντησε ο δάσκαλος από το βάθος της σιωπής του. ‘‘Διότι έρχεστε στον καταρράκτη της Θείας Χάρης μα κάθεστε αδρανείς, στάσιμοι, σαν αναποδογυρισμένα πιθάρια. Το μυαλό σας μιλάει όλη την ώρα μοιρολατρικά. Δεν ακούτε τη φωνή του Κυρίου που σας διδάσκει αδιάκοπα μα σιωπηλά. Ακούει τη φωνή, δέχεται φως του Εαυτού, μόνο όποιο μυαλό σωπαίνει άφοβα στο σκοτάδι’’.
Μάθε κι εσύ, λοιπόν, αν πράγματι επιθυμείς να βρίσκεσαι στο ηλιόφωτο της Χάρης που είναι άχρονη χαρά.
Μη φτιάχνεις συνεχώς με τον εγωισμό σου φράχτες, υπόστεγα και σκέπαστρα. Τα πάντα γύρω σου είναι ευλογία όχι τιμωρία. Τα πάντα παραστάσεις της Μεγάλης Χάρης.
Δέξου την όχι με το μικρόψυχο μέρος του μυαλού που αμφιβάλλει!
