Τι πειράζει που γερνάς;
Ναι, μεγαλώνεις με τα χρόνια και χάνεις την ακτινοβόλα νιότη με τη σωματική ζωντάνια. Μάθε τουλάχιστο να γερνάς με αξιοπρέπεια!
Όλα τα πλάσματα, όλα τα πράγματα γερνάνε. Το επιβάλλει ο νόμος της Μητέρας Φύσης: ό,τι γεννιέται θα γεράσει.
Και θα πεθάνει σε αυτόν τον κόσμο.
Μα εσύ μπορείς να βγεις απ’ την αδήριτη ροή του χρόνου – με ένα μόνο βήμα επί τόπου.
Ο νους θυμάται τη Σιωπή, την παρουσία του Αγνώστου: αυτόματα ανοίγεται στο Απέραντο.
Μοιάζει να τρέχει ο χρόνος, χύνεται αδιάκοπα στον χώρο και στο μέλλον. Τικ-τακ τα δευτερόλεπτα χάνονται, μετρούν λεπτά και ώρες.
Άνθρωποι τρέχουν σαν υπνωτισμένοι μέσα στα όνειρά τους. Αμάξια έρχονται βουίζοντας, αγκομαχώντας και περνούν, πουλιά σκούζουν, πετούν, ραμφίζοντας ψίχουλα, αέρα, φως – και πιο ψηλά τα σύννεφα πλέουν αργόρυθμα στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού που μας κοιτά ανέκφραστα.
Παντού τα πάντα βρίσκονται σε κίνηση….
Έτσι ξανοίγεται κι ο νους στη σιωπή του ανεξιχνίαστου Άγνωστου, βαφτίζεται ξανά στην ανεξάντλητη δύναμη.
Κι εδώ είναι το Άχρονο – κι ας τρέχει ο χρόνος με τις μορφές στον χώρο, πάντα κάτω απ’ τη θέαση του αθέατου Αιωνίου.
Στη σιωπηλή Αιωνιότητα χάνονται απ’ τον νου όλες οι χίμαιρες, όλα τα ίχνη χρόνου.
Απλότητα τόσο φυσική όσο η αναπνοή.
