Ο Albert Camus (1913-1960) πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1957 σε ηλικία 44 ετών – ένας από τους νεαρότερους παραλήπτες. Γεννήθηκε στην Αλγερία μα έζησε στη Γαλλία όπου αναδείχτηκε ως συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, δραματογράφος, δημοσιογράφος, ακτιβιστής και φιλόσοφος.
Οι φιλοσοφικές απόψεις του συνέβαλαν στο ρεύμα του «Παραλόγου» (absurd), του υπαρξισμού (l’ existentialisme) και του μηδενισμού (σύμφωνα με μερικούς).
Για τον Καμύ το Σύμπαν δεν είναι παράλογο. Να σημειωθεί επίσης πως ο ίδιος δεν παραδέχτηκε ποτέ τον όρο του υπαρξιστή ή μηδενιστή (nihiliste). Ο παραλογισμός αρχίζει, πρέσβευε, όταν οι άνθρωποι ζητούν από το Σύμπαν τον σκοπό!
Οι άνθρωποι θέλουν, εξήγησε στα φιλοσοφικά κείμενά του, να έχει κάποιο νόημα ο κόσμος διότι νιώθουν βαθιά ανάγκη για λογική, τάξη και σκοπό. Μα το Σύμπαν δεν μιλάει, δεν δίνει απαντήσεις ούτε παρέχει «σκοπό». Το παράλογο δεν είναι ιδιότητα του κόσμου ούτε του ίδιου του ανθρώπινου νου μα εμφανίζεται στην τριβή του μυαλού που ψάχνει για νόημα και σκοπό και της πραγματικότητας που δεν τα παρέχει. Και ο Καμύ χρησιμοποιεί τον αρχαιοελληνικό μύθο του Σισύφου για να αποδείξει την άποψή του.
(Στην πραγματικότητα ο Καμύ σφάλλει και στα δυο. α) Η ύπαρξη και ζωή μας στον κόσμο δείχνει, αν εξετάσουμε προσεκτικά τη φύση μας και αυτήν του κόσμου αλλά και τη σχέση των δύο, πως και σκοπός υπάρχει και νόημα: Η Αυτοβελτίωση με εκλέπτυνση και ανύψωση της ανθρώπινης οντότητας. β) Πολλοί άλλοι αρχαιοελληνικοί μύθοι, όπως ο Ιάσων και η απόκτηση του Χρυσόμαλλου Δέρατος ή ο Θησέας και ο Μινώταυρος κλπ., δείχνουν αυτήν τη διαφορετική άποψη της ζωής.)
Ο μύθος του Σισύφου, κατά τον Καμύ καταδεικνύει την απελπιστική, μάταιη προσπάθεια του ανθρώπου, καθώς όλοι βρίσκονται παγιδευμένοι στη ρουτίνα γέννησης και θανάτου και ενδιάμεσης προσπάθειας να επιτύχουν κάτι που θα εγκαταλειφθεί ούτως ή άλλως. Ταυτόχρονα όμως ο άνθρωπος μπορεί να μην παραιτηθεί αποδεχόμενος απελπισία και ανημποριά.
Αν αποδεχτεί την αναπόφευκτη συνθήκη και συνεχίσει χαρούμενος να σπρώχνει τον βράχο της αδιάφορης ρουτίνας στον αδιάφορο κόσμο βρίσκει ελευθερία και ευτυχία.
Ο Μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe) δημοσιεύτηκε το 1942, ίδιο έτος με το μυθιστόρημα L’ Etranger Ο Ξένος. Νωρίτερα είχε ασχοληθεί με το θέατρο ιδρύοντας στο Αλγέρι το «Θέατρο της Εργασίας» (le Théâtre du Travail). Αργότερα το μετονόμασε «Θέατρο της Ομάδας»). Στο μεταξύ εγκατέλειψε το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, μετά εργάστηκε στην εφημερίδα «Λαϊκό Μέτωπο» Front Populaire, που όμως έκλεισε και ο Καμύ μετοίκησε στο Παρίσι (1940), όπου εργάστηκε πάλι σ’ εφημερίδες. Στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής έγραψε θεατρικά έργα (όπως Le malentendu, 1944). Αργότερα, 1947 δημοσίευσε το Πανούκλα και άλλα. Πολύ απαισιόδοξο είναι το μεταγενέστερο La Chute Η Πτώση 1956.
Σχεδόν όλα του τα έργα υπάρχουν σ’ ελληνικές μεταφράσεις.
Ο Καμύ πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Παρίσι 4/1/60.
Το Ο Ξένος παραμένει για μένα το καλύτερο έργο του.
