Σπάνια ή καθόλου είσαι ύπαρξη απλή.
Πρόσεχε!
Το μαχαίρι της σκέψης κόβει τον κόσμο και τον τεμαχίζει συνεχώς. Ένα πρόσωπο είναι αγαπητό, άλλο απωθητικό. Μια περίσταση, μια στιγμή, μοιάζει αγνή ιερότητα, άλλη σκέτη σιχαμάρα ή σατανικότητα.
Έτσι τεμαχίζει το μαχαίρι την πραγματικότητα. Αυτή όμως δεν πληγώνεται.
Μόνο το μυαλό ματώνει.
Μαθαίνει πολύ αργά.
Ελέφαντες του τσίρκου, δεμένοι σε παλούκια στο έδαφος από τα μικράτα τους, δεν ξέρουν τι να κάνουν την ελευθερία τους, όταν αφήνονται. Φοβούνται τη νέα κανονικότητα!
Έτσι κι οι κοινοί άνθρωποι φοβούνται ακόμα και την καθημερινότητα.
Έτσι κι εσύ. Έχεις ζήσει αναρίθμητες ενσωματώσεις παγιδευμένος/νη στην προσωπικότητά σου και φοβάσαι την αλλαγή ρόλου ή πόστου.
Σε αλαφιάζει το άγγιγμα μιας βαθύτερης σιωπής. Σε τρομάζει ένα λησμονημένο παράθυρο ζωής που ξάφνου ανοίγει σε μια όλα ελευθερία όπου το εγώ σου αφανίζεται αφήνοντάς σε στο έλεος του Αγνώστου.
Το μόνο που γνωρίζεις καλά είναι η διεκδίκηση και κτητικότητα – και σπάνιες στιγμές ξαφνικής ανακούφισης κι ελαφράδας ή απρόσμενου τρόμου – ή άλλη απειλή.
Σπάνια ή καθόλου είσαι ύπαρξη απλή.
Δεν ξέρεις πώς έρχονται αυτές οι σπάνιες στιγμές. Δεν πειράζει. Χρόνος και χώρος σε προετοιμάζουν με άπειρες δοκιμές.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις όλες τις πτυχές της πλάνης.
Όπως δεν ξέρεις γιατί γεννήθηκες, τι κάνεις στη ζωή, και πότε θα πεθάνεις.
