Όσο και να το θες, δεν μπορείς να μη γράφεις για την απίστευτη κρατική ανεπάρκεια, ανευθυνότητα κι εγκληματικότητα. Διότι απλούστατα οι πολιτικάντηδές μας δεν παρουσιάζουν κάτι ευγενές και αξιέπαινο. Είδαμε κι ακούσαμε το ίδιο χιλιοπαιγμένο έργο στη συζήτηση στη Βουλή των βολεμένων και βολεμάτων. Να το κύριο άρθρο, Καθημερινή 17/4/26:
Πίσω από το θέατρο της κομματικής αντιπαράθεσης κρύβεται μια κοινή διαπίστωση: ότι το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από τα πελατειακά δίκτυα. Αντί το ένα κόμμα να καταγγέλλει το άλλο για το ποιο είναι πιο ένοχο στα ρουσφέτια, ας συμφωνήσουν στη φόρμουλα που μειώνει τα περιθώρια «συναλλακτικής» ψήφου. Ενα νέο, πιο ισορροπημένο εκλογικό σύστημα θα είναι κέρδος για όλους
Και αναγνώστες σχολιάζουν – «Νόμιμον ναι – αλλά ηθικόν; Θα απαρνηθούν το εαυτό τους και τις πήγες τους; ….» Ο δε Πάσχος Μανδραβέλης γράφει (17/4):
Βγήκαν πολλοί κυβερνητικοί βουλευτές στο τηλεοπτικό μεϊντάνι δηλώνοντας έκπληκτοι για την ποινικοποίηση μιας παλιάς συνήθειάς τους, αυτό που ονομάζουν «μεσολάβηση στη δημόσια διοίκηση για τα δίκαια αιτήματα των ψηφοφόρων τους». Η έκπληξη κάποιων είναι μάλλον γνήσια, εξ ου και το ερώτημα «τι να τα κάνουμε τα γραφεία στις εκλογικές μας περιφέρειες; Να τα κλείσουμε;». Προφανώς ουδέποτε αναρωτήθηκαν «τι τα θέλουμε τα γραφεία στις εκλογικές μας περιφέρειες, εφόσον κατά το Σύνταγμα αντιπροσωπεύουμε το έθνος;». Το ρουσφέτι θεωρείται τόσο φυσιολογικό, που οι δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μοιάζουν σαν να ποινικοποιούν την αναπνοή της πολιτικής λειτουργίας. Εξ ου και οι αθωωτικές αποφάσεις που εξέδωσε εκ του προχείρου ο Ανδρέας Λοβέρδος κι ακολούθησαν άλλοι δεξιοί λαϊκιστές, με επιχείρημα τα υποκριτικά ερωτήματα: «Ποιος πολιτικός δεν έκανε ρουσφέτι; Ποιος πολίτης δεν επωφελήθηκε από αυτό;». Λες και δεν υπήρξε ποτέ κρίση· λες και δεν περάσαμε όλοι μια περίοδο επίπονου αναστοχασμού· λες και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν εξελέγη με συντριπτικές πλειοψηφίες ως ο εκφραστής του «αντιπελατειασμού» στην πολιτική, ο άνθρωπος που πήγε ενάντια στην κομματική γραμμή καταψηφίζοντας τον Προκόπη Παυλόπουλο διότι «δεν αντιστάθηκε στις “σειρήνες” του πελατειακού κράτους» (18/2/2015)· λες και τώρα είμαστε θωρακισμένοι και δεν πρόκειται ποτέ να ξαναβρεθούμε στο annus horribilis 2009.
Και αναγνώστης σχολιάζει: Προφανώς όλα τα ρουσφέτια είναι καταδικαστέα, αλλά η προσπάθεια εξομοίωσης και η άποψη ”όλοι το ίδιο κάνουν”, δείχνει ότι κάποιοι προσπαθούν να λειάνουν, να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να συνεχιστεί αισαεί η διαφθορά και το πελατειακό σύστημα ως αναγκαίο συστατικό της Δημοκρατίας
Γράφει και ο Νίκος Κωνσταντάρας (17/4):
Δεν είναι ότι δεν υπάρχει πρόοδος στη χώρα. Οι κυβερνήσεις κάνουν βήματα μπροστά (και ετούτη έχει κάνει περισσότερα από πολλές προηγούμενες), ενώ η αντιπολίτευση, ο Τύπος και τα κοινωνικά δίκτυα ασκούν έλεγχο σε βαθμό που κάποια λογοδοσία επιβάλλεται. Ομως, η πρόοδος δεν είναι όση θα μπορούσε να επιτευχθεί και αντί να καλλιεργείται κουλτούρα συνεργασίας, η κινητήριος δύναμη της πολιτικής παραμένει η απόλυτη απαξίωση των αντιπάλων. (…)
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπερασπίστηκε το έργο της κυβέρνησής του και θύμωσε με τις αξιώσεις και τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης, διαφωνώντας με το περιεχόμενο της συζήτησης «σε μια εποχή που οι κίνδυνοι πληθαίνουν γύρω μας, σε μια εποχή που η παγκόσμια οικονομία κλονίζεται, σε μια εποχή που οι προβλέψεις για το μέλλον της οικονομίας… είναι εξαιρετικά δυσοίωνες, έως και ενδεχομένως τραγικές». Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος είχε προκαλέσει τη συζήτηση, απάντησε σε υψηλούς τόνους, εστιάζοντας την προσοχή σε ζητήματα στα οποία η κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη –μεταξύ αυτών τα σκάνδαλα των υποκλοπών και των αγροτικών επιδοτήσεων– καλώντας τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί, ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές. Εν μέσω παγκόσμιας αβεβαιότητας, ο πρωθυπουργός προτάσσει τη σταθερότητα αντί του ελέγχου των πεπραγμένων της κυβέρνησής του και οι αντίπαλοί του απορρίπτουν την κυβέρνηση, περιγράφοντάς την ως πιο επικίνδυνη από το ενδεχόμενο μετεκλογικής αστάθειας. (….) Το κακό είναι ότι ουδείς τα λέει όλα, ουδείς ακούει τον άλλον. Η Βουλή παραμένει θέατρο συγκρούσεων, δεν εξελίσσεται σε χώρο σύνθεσης.
Και άλλος αναγνώστης σχολιάζει εξίσου καυστικά –Από τη Βουλή μέχρι τη συνέλευση της τελευταίας πολυκατοικίας, παράλληλοι μονόλογοι επικρατούν, και μάλιστα σε υψηλούς τόνους.
Αυτό είναι το γενικό επίπεδο των πολιτικάντηδων. Και μια αναγνώστρια συνοψίζει τη φρικιαστική κατάσταση πολύ ευγενικά:
Πράγματι, η διοίκηση στη χώρα μας είναι και άκαμπτη και αναποτελεσματική, πολλές φορές.
Αυτή η κατάσταση, όμως, μάλλον οφείλεται και στον τρόπο της στελέχωσής της με άτομα που στερούνται των απαραίτητων για τη θέση ικανοτήτων, τα οποία, επιπροσθέτως, δεν αξιολογούνται.
Μήπως αυτή η απελπιστική κατάσταση της διοίκησης οφείλεται και στο ότι τελικά στελεχώνεται ρουσφετολογικά;
Βλέπετε, οι πολιτικάντηδες δεν έχουν καμιά διάθεση να αλλάξουν το εγκληματικό καθεστώς που τους βολεύει – και αν τους έρθει, δεν κάνουν τίποτα ωσότου τους περάσει! Μην έχετε την αυταπάτη πως, χωρίς να αγνοήσουμε το ότι γίνονται κάποιες ανώδυνες μεταρρυθμίσεις, κάποιοι στο κόμμα της αρέσκειάς σας είναι πιο έντιμοι!
