“Στον γαλήνιο νου ολόκληρο το Σύμπαν παραδίνεται” έγραψε ο Κινέζος σοφός Λάο Τζου. Και προσθέτω επεξηγηματικά πως στον ήρεμο, πλήρως γαληνεμένο νου του ένας άνθρωπος ανακαλύπτει το Σύμπαν ολόκληρο. Δεν χρειάζεται να ψάξει γύρω, έξω μακριά όπως κάνουν οι αστροφυσικοί.
Η Κινέζικη, παράδοση λέει πως η Λιαν, μια νέα γυναίκα, που αποσύρθηκε από τα εγκόσμια σε μια σχολή Ταοϊσμού ρώτησε τον δάσκαλο: “Κύριε, πώς γίνομαι πραγματικά ισχυρή;” Εκείνος χαμογέλασε με συμπάθεια: “Να είσαι απόλυτα ήσυχη!” Αρχικά η κοπέλα απέφευγε να κινηθεί, μα δεν είδε να ησυχάζει ουσιαστικά ο νους της! Οι σκέψεις έτρεχαν, αναμνήσεις από την παλιά ζωή της, επιθυμίες, οράματα για το μέλλον και παρόμοια. Προσπάθησε να σταματήσει τις σκέψεις, μα η προσπάθεια έμεινε άκαρπη ακόμα και με συγκέντρωση στον διαλογισμό και το “σβήσιμο” στο κενό!
Κουραζόταν – ωσότου μια μέρα κάθισε κάτω από ένα δέντρο στην όχθη του ποταμού χωρίς να κάνει τις συνηθισμένες της προσπάθειες. Της φάνηκε ξαφνικά πως ο δάσκαλος της μιλούσε αχνά, σιγανά. “Άκουε… Άκουε”… Δεν άνοιξε τα μάτια της να δει αν ήταν ο δάσκαλος. Απλώς άνοιξε την ακρόαση όσο γινόταν φυσικά κι η επίγνωσή της απλώθηκε άμεσα. Τότε άκουσε τον αέρα στα φύλλα, την ροή του ποταμού και στο ελαφρύ κελάρυσμα άκουε το καρδιοχτύπι του βουνού από όπου κατέβαινε. Άκουε τα φτερουγίσματα και τα τιτιβίσματα των πουλιών, το μακρινό μουγκανητό αγελάδων, τους ψιθύρους των συμμαθητών της… και τη φωνή του δασκάλου: “Να λοιπόν που ήρθε το Σύμπαν στο νου σου!… Όλα υπάρχουν στη σιωπή!”
Δεν κυνηγάς την γαλήνη. Δεν προσπαθείς να σταματήσεις κινήσεις, να διώξεις σκέψεις και εικόνες. Κάθε προσπάθεια μεταθέτει μακρύτερα την ησυχία. Άκουε, άκουε… Και τότε το εγώ που επιθυμεί και προσπαθεί να κατακτήσει κατασιγάζει κι εξαφανίζεται στην άπλα του νου, ενώ το εσώτερο ραδιόφωνο σωπαίνει.
Έτσι το Σύμπαν αρχίζει να αποκαλύπτεται στον νου.
