Οι πρακτικές είναι για να ησυχάσει ο νους και να καθαρίσει από τις βρομιές που έχουν μαζευτεί μέσα του
Η Οδός προς την Αυτογνωσία ή Αυτοσυνειδητοποίηση είναι στρωμένη με «πρακτικές», sādhana όπως λέγονται στη Σανσκριτική. Και αναφερόμαστε τόσο συχνά στη Σανσκριτική διότι η Βεδική Παράδοση διατηρήθηκε ζωντανή και στην εποχή μας (και βουδιστικές σχολές με τις διδασκαλίες και πειθαρχίες τους). Στη Δύση υπήρξε μόνο η μοναστική παράδοση του Χριστιανισμού με τη λατρεία της ενώ η Ψυχολογία που αναπτύχθηκε μετά τα τέλη του 19ου αιώνα ασχολείται με τη μελέτη και θεραπεία άλλων, όχι του ίδιου του ατόμου που την εφαρμόζει.
Τώρα στη Δύση, και ιδίως στον 21ο αιώνα και στις ΗΠΑ, όπου κάθε λόξα μπορεί να γίνει μοδάτη κίνηση, εμφανίστηκαν πολλοί «δάσκαλοι», κυρίως θιασώτες της Νέας Εποχής, της φιλοσοφίας Βεδάντα και σχολών Βουδισμού, οι οποίοι κηρύττουν πως αφού το Απόλυτο είναι πλήρες και τέλειο και αφού ο ātman, ο αληθινός Εαυτός του ανθρώπου επίσης είναι πλήρης και τέλειος, οι αναζητητές της Αυτοβελτίωσης ή Αυτογνωσίας δεν χρειάζεται να κάνουν πρακτικές παρά μόνο να βρουν έναν από τους δασκάλους και να δεχτούν την απλή και σύντομη καθοδήγησή του. Έτσι γρήγορα θα συνειδητοποιήσουν πως είναι ήδη «αυτοσυνειδητοποιημένοι», είναι τέλειοι/τέλειες και δεν χρειάζονται τίποτε άλλο παρά μόνο να θυμούνται.
Επιπλέον, παραθέτουν λόγια σύγχρονων Ινδών δασκάλων όπως ο Nisargadatta ή ο Rāmanamaharsi. Αλλά αυτά είναι μισές αλήθειες μόνο – και μόνα τους, εκτός συμφραζόμενων, δίνουν μια παραπλανητική εντύπωση.
Στην Εισαγωγή του βιβλίου Ramana Maharshi, Five Hymns to Shri Arunachala, ο δάσκαλος φέρεται να λέει:
«Η πρακτική είναι απαραίτητη. Για ποιο σκοπό;
Ο Εαυτός είναι παρών όλη την ώρα παντού. Δεν χρειάζεται να ψάξεις να τον βρεις κάπου μακριά. Η πρακτική sadhana χρειάζεται όμως για να απαλλαγείς από τις πλάνες του νου και του σώματος που εμποδίζουν και σκεπάζουν την παρουσία του Εαυτού. Μια ισχυρή πλάνη είναι να νομίζεις πως το σώμα και ο υλικός κόσμος είναι η πραγματικότητα και να μη γνωρίζεις τον Εαυτό σου! Η πρακτική χρειάζεται όχι για τον Εαυτό μα για να εκδιώξεις αυτήν την πλάνη από τον νου. Όταν το κάνεις αυτό και ο Εαυτός είναι πλέον γνωστός στον Εαυτό του, τότε δεν χρειάζονται πρακτικές.»
Και μετά χρησιμοποίησε μια αναλογία.
Ένα άτομο κάθεται στην όχθη του ποταμού και θέλει να δει την αντανάκλασή του στο νερό, να δει πως είναι το πρόσωπό του. Σκύβει μα δεν βλέπει παρά θολούρα. Διότι το νερό βρίσκεται σε συνεχή κίνηση καθώς κυλά με το ρεύμα και περιέχει χώμα και άλλες ακαθαρσίες. Έτσι βλέπει μόνο θολούρα, ίσκιους και κίνηση. Για να δει την αντανάκλασή του, το άτομο πρέπει να βρει ένα μέρος που το νερό έχει ελάχιστη κίνηση και είναι καθαρό. Τότε, δίχως προσπάθεια, η αντανάκλαση φαίνεται.
Οι πρακτικές είναι για να ησυχάσει ο νους και να καθαρίσει από τις βρομιές που έχουν μαζευτεί μέσα του – παραπλανητικές αντιλήψεις της άγνοιας και του εγωισμού. Όταν ο νους εξαγνιστεί, τότε ο Εαυτός παρουσιάζεται ως Εαυτός. Μα η εξάγνιση γίνεται μόνο με «πρακτικές» sādhana
