δεν υπάρχει χαρούμενος ή θλιμμένος, ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος εαυτός.
Άνοιξη έρχεται και φεύγει – κάτω απ’ τον ουρανό πάνω στη γη. Μετά, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, ο χειμώνας. Όλες οι εποχές με τις μεταβαλλόμενες διαθέσεις του φωτός, του καιρού, της βλάστησης.
Ναι, τα έχουμε πει πολλές φορές. Ας τα ξαναπούμε.
Ο ουρανός δεν αλλάζει, μένει ίδιος.
Χαρά και θλίψη, ευτυχία και δυστυχία έρχονται και φεύγουν. Δεν ανήκουν στον Εαυτό αλλά στον νου. Ο Εαυτός δεν αλλάζει, μένει ίδιος θεατής.
Βλέπετε, πόνος κι ευχαρίστηση, θλίψη και χαρά, δεν οφείλονται στα γεγονότα της ζωής, στα πρόσωπα στο περιβάλλον. Οφείλονται στην ερμηνεία του νου.
Το φως της επίγνωσης, η συνειδησιακή αντίληψη, η δύναμη του Εαυτού, όπως το φως του ήλιου τα γεγονότα της ημέρας, αποκαλύπτει τις διακυμάνσεις στον ψυχισμό σου.
Η συνειδησία δεν επηρεάζεται από τις αλλαγές στο θέαμα, δεν αυξάνεται, δεν μειώνεται, δεν νιώθει χαρά ή θλίψη. Θεάται απλά, δίχως προσκόλληση. Γνωρίζοντάς το αυτό, μένοντας στη συνειδησία, οι περιπέτειες πόνου και χαράς δεν έχουν δύναμη, δεν γίνονται αφηγήματα και το «εγώ» διαλύεται σε σιωπή.
Ναι, υπάρχει χαρά ή θλίψη, ευτυχία ή δυστυχία. Μα δεν υπάρχει χαρούμενος ή θλιμμένος, ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος εαυτός.
Στη σιωπή, στην αθόρυβη καθαρότητα, το άλγος, η ευχαρίστηση, το φορτίο, αφανίζεται. Μένεις με την αποκάλυψη.
