Ήσουνα πεθαμένη ύπαρξη – αν υπήρχες – πριν γεννηθείς για δισεκατομμύρια έτη
Γιατί φοβάσαι τον θάνατο;
Αυτός ο φόβος είναι παράλογος. Γιατί δεν ξέρεις τι είναι ο θάνατος, όπως δεν ξέρεις τι είναι γέννηση.
Πού ήσουν και τι ήσουν προτού γεννηθείς;
Και τώρα που γεννήθηκες και ζεις σ’ αυτόν τον κόσμο στο φως του ήλιου και των άστρων – τι είσαι;
Ένα κορμί και αρκετό μυαλό για να έχει επίγνωση του κόσμου και του εαυτού του, μα κι άγνοια;
Ή είσαι φωτεινή επίγνωση, συνειδησία, ντυμένη με μυαλό και σώμα – και περιορισμούς της άγνοιας;
Δεν ξέρεις πώς γεννήθηκες σ’ αυτόν τον κόσμο και γιατί. Δεν ξέρεις ποιος είναι ο ορθός τρόπος ζωής με τόση χαώδη πληροφόρηση, τόση κακοφωνία. Δεν ξέρεις πότε και γιατί θα πρέπει να πεθάνεις και τι θα ακολουθήσει.
Όμως γιατί φοβάσαι; Τον θάνατο τον ξέρεις!
Ήσουνα πεθαμένη ύπαρξη – αν υπήρχες – πριν γεννηθείς στον κόσμο αυτό, για δισεκατομμύρια έτη, μα δεν θυμάσαι να υπέφερες.
Το “εγώ”, που τώρα προσλαμβάνει αυτών των λέξεων το νόημα δηλώνοντας την ύπαρξη, σύντομα θα πεθάνει, και άλλο εγώ θα εμφανιστεί στη θέση του για να αφανιστεί κι αυτό.
Έτσι όλοι πεθαίνουμε πολλές φορές τη μέρα.
Κι αν δεν σου φτάνει αυτή η εμπειρία θανάτου, έχεις την άλλη, όταν θα βυθιστείς στον ύπνο τον βαθύ ν’ αναζωογονηθείς και να εμφανιστείς ξανά με την αφύπνιση στον κόσμο της ημέρας.
Ούτε μες στην ανυπαρξία του ύπνου πόνεσες.
Γιατί, λοιπόν, να τον φοβάσαι;
Αν τον νομίζεις διαφορετικό, ψάξε τον περισσότερο αντί να μη θυμάσαι και κοιμάσαι….
