‘‘Φανταστείτε αυτό,’’ είπε η δασκάλα στους μαθητές της. “Το πλοίο βυθίζεται. Ένα ζευγάρι βρίσκονται στα κρύα νερά μα κοντά σε μια βάρκα. Μόνο που αυτή είναι ήδη γεμάτη και μετά δυσκολίας θα χωρέσει ακόμα ένα άτομο. Το ζευγάρι φιλιούνται, ανταλλάσσουν λίγα λόγια και ο άντρας πηδά μέσα στη βάρκα που αρχίζει να απομακρύνεται. Η γυναίκα μένει πίσω στα κρύα κύματα. Ο άντρας σκύβει το κεφάλι, θυμάται τη γυναίκα και τα τελευταία της λόγια.’’
Η δασκάλα κάνει μια σύντομη παύση και συνεχίζει: ‘‘Τι νομίζετε του είπε;’’
Η τάξη ξέσπασε σε απαντήσεις: ‘‘Είσαι δειλός!’’ ‘‘Πώς έγινε και παντρεύτηκα κάποιον σαν εσένα!’’ ‘‘Καλύτερα εσύ παρά εγώ!’’
Μόνο ένα αγόρι στα πίσω θρανία έμεινε σιωπηλό με ματιά χαμηλωμένη.
‘‘Εσύ Μίκη, τι νομίζεις;’’
Δίχως να σηκώσει τα μάτια ο μικρός ψιθύρισε: ‘‘Να φροντίζεις το παιδί μας!’’
Τα άλλα παιδιά σώπασαν. ‘‘Γιατί, έχεις ξανακούσει την ιστορία;’’
‘‘Όχι, μα αυτό είπε η μητέρα μου στον πατέρα μου όταν εκείνη πέθανε.’’
Η σιωπή βάθυνε καθώς τα παιδιά άκουγαν πιο προσεκτικά από οποιοδήποτε μάθημα.
‘‘Ναι,’’ είπε η δασκάλα. ‘‘Αυτό είπε η γυναίκα στον άντρα της.’’ ‘‘Κι εκείνος γύρισε στο σπίτι μόνος και καταλυπημένος. Κι έκανε αυτό που του είπε η γυναίκα του. Μόνος μεγάλωσε την κορούλα τους. Πολλά χρόνια αργότερα όταν είχε φύγει και ο πατέρας, η κόρη, μεγάλη πια, διάβασε στο ημερολόγιο που εκείνος κρατούσε. ‘‘Ήταν η πιο σπαρακτική ώρα της ζωής μου. Ήθελα να μείνω πίσω εγώ. Μα η γυναίκα μου ήταν στο τελευταίο στάδιο της ανίατης αρρώστιας της. Θα πέθαινε σε λίγες μέρες. Γι’ αυτό είχαμε πάει διακοπές μαζί. Αν πέθαινα κι εγώ η κόρη μας θα έμενε ορφανή. Έτσι δέχτηκα να αφήσω τη γυναίκα μου να πεθάνει.’’
Ας μη βιαζόμαστε να κρίνουμε. Συχνά η αλήθεια κρύβεται σε αυτά που δεν ειπώθηκαν.
