Η επιδίωξη του χρήματος και της καλοπέρασης, δίχως ευθύνες και αντίστοιχη προσφορά, έχει καλλιεργηθεί ύπουλα κι έχει γίνει η νέα λατρεία
1. Οι ειδήσεις για την παραβατικότητα των εφήβων, αγοριών μα και κοριτσιών, με μπούλινγκ όχι μόνο κατά συμμαθητών μα και δασκάλων και καθηγητών, ακόμα και μαχαιρώματα, με ναρκωτικά, με ληστείες και ό,τι άλλο, δεν μειώνονται παρά τις μεγαλοστομίες πολιτικών, δημοσιογράφων και ψυχολόγων και τα νέα μέτρα και τις νέες τιμωρίες, αλλά αυξάνονται.
Θυμάμαι, επί πανδημίας για δυο μήνες περίπου οι νέοι κρατήθηκαν περιορισμένοι στα σπίτια τους μακριά από τα στέκια και τις αλόγιστες συνήθειές τους. Μερικοί δεν συμμορφώθηκαν κι έβγαιναν με διάφορες δικαιολογίες για να συνεχίσουν τη διασκέδασή τους, έτσι όπως είχαν συνηθίσει, αδιαφορώντας και για τους εαυτούς τους μα και για τους γονείς τους (ενίοτε και παππούδες) και όποιους άλλους θα μπορούσαν να κολλήσουν.
Και βλέπαμε σωρούς από άρθρα ψυχολόγων να τους οικτίρουν και να τους δικαιολογούν με τρυφερότητα. Είναι κατανοητό πώς νέοι και νέες έχουν κέφια και ορμές και δεν συγκρατούνται τόσο εύκολα όσο οι μεγάλοι που τα έχουν αφήσει αυτά όλα πίσω τους. Μα δεν είναι κατανοητό ούτε συγχωρητέο πως πρέπει, για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι (και ίδιες) – πρέπει να δημιουργούν κίνδυνο για τους γονείς τους – και για άλλους. Από πού και ως πού;
2. Δυστυχώς έχουν ανατραφεί μέσα σε μια κοινωνία σχετικής αφθονίας και πιστεύουν πως οι γονείς τους και η κοινωνία γενικότερα οφείλουν να ικανοποιούν όλες τις επιθυμίες τους. Οι ίδιοι οι γονείς μεταδίδουν πειστικά και μετά οι δάσκαλοι επικυρώνουν αυτή την ιδέα. Ελευθερίες, δικαιώματα και απαιτήσεις – δίχως καθήκοντα και προσφορά, δίχως σεβασμό κι ευθύνες!
Έτσι με την πρώτη ευκαιρία, μόλις ήρθε η μερική άρση των μέτρων κι, ενώ τα κρούσματα, αφού έπεσαν στα 5 ή 6 καθημερινά, άρχισαν πάλι να ανεβαίνουν στα 15 και 20, καθώς οι νεολαίοι μας ξεχύνονταν στις πλατείες και στις παραλίες δίχως τα μέτρα προφύλαξης (μάσκες και αποστάσεις) δημιουργώντας συνθήκες που πολύ εύκολα θα προκαλούσαν πάλι την εξάπλωση του κορωνοϊού. Δυστυχώς ήταν και πολλοί άλλοι που διακατέχονταν από την ίδια νοοτροπία «πώς να διασκεδάσω, πώς να πάρω όσο το δυνατό περισσότερα».
Η επιδίωξη του χρήματος και της καλοπέρασης, δίχως ευθύνες και αντίστοιχη προσφορά, έχει καλλιεργηθεί ύπουλα κι έχει γίνει η νέα λατρεία, αντικαθιστώντας παλαιότερες αξίες.
Παράλληλα έχεικαλλιεργηθεί, πολύ πιο φανερά (από αριστερούς, συνδικαλιστές και πολιτικάντηδες κάθε απόχρωσης) η απαίτηση το κράτος να γίνει η καθαγιασμένη αγελάδα, το Κέρας της Αμαλθείας, που πρέπει να δίνει, να δίνει, να δίνει! Κι αν δεν μπορεί το κράτος μας, να το κάνει η ΕΕ!. Κι έτσι αναπτύχθηκε με βαθιές ρίζες ο πελατειασμός που διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό κι έχει οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες νέους στο Εξωτερικό.
Δυστυχώς, αυτή η αρρωστημένη, ξεδιάντροπη νοοτροπία έχει ριζώσει βαθιά από το 1830. Ούτε πόλεμοι, ούτε υφέσεις, ούτε πανούκλες την έχουν επηρεάσει καθόλου.
3. Υπάρχουν νεολαίοι, κι αυτοί με ορμές και κέφια, που όμως, έχοντας κάποια αγωγή μένουν στο σπίτι και μελετούν και διασκεδάζουν με κάποιο μέτρο. Αυτοί φάνηκαν και στην πανδημία και σε άλλες κρίσεις.
Υπάρχουν κι εργαζόμενοι από όλα τα κοινωνικά στρώματα κι όλους τους κλάδους που υπομένουν με καρτερία διότι βλέπουν τη γενική κατάσταση να πηγαίνει όλο και χειρότερα παρά τις κορώνες του πρωθυπουργού, και κατανοούν πως είναι θεομηνίες (πανδημία, πυρκαγιές, πλημμύρες) για τις οποίες δεν ευθύνεται πάντα η κυβέρνηση παρά τη φοβερή άγνοια, αλαζονεία και ανικανότητά της.
Δυστυχώς οι κουφιοκέφαλοι πολιτικάντηδες, οι μεν κυβερνητικοί συγκαλύπτουν και προβάλλουν μια εικόνα επιτυχίας και ανάπτυξης, ενώ αυτοί της αντιπολίτευσης εκμεταλλεύονται τις κρίσεις για να σαλπίσουν την ηλίθια παρουσία τους και να προσελκύσουν τις ψήφους της ξεδιάντροπης και παράλογης δυσαρέσκειας που διογκώνεται, χωρίς να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.
Δυστυχώς υπάρχουν και οι δημοσιογράφοι, κεντρώοι δήθεν, δημοκρατικοί δήθεν, ανθρωπιστές δήθεν, που στηρίζουν αυτούς τους παραλογισμούς και χάνουν τη μεγαλύτερη εικόνα πως η στάση τους απέναντι στις κρίσεις και κυρίως στην ηθική κατάπτωση, απειλεί τη σύνολη κοινωνία μας.
Είναι φανερό πως οι περισσότεροι δεν έμαθαν τίποτα από τις κρίσεις κι εφευρίσκουν μια αν δεν υπάρχει. Τρομερή νοοτροπία!
Δεν μπορείς να δίνεις συγχωροχάρτι στους παραβάτες και τρυφερότητα στους εκφοβιστές και να περιμένεις πως όλα θα βελτιωθούν δια μαγείας!
