Ναι, το εγώ γεννιέται και πεθαίνει. Πολλές φορές σε μια ενσωμάτωση – που λαθεμένα τη λέμε «ζωή» Μην το λυπάσαι!
Το ζωντανό δεν πεθαίνει. Μόνο εκείνο που γεννιέται – το σχήμα, η μορφή, ο όγκος.
Αν η ζωή πέθαινε, δεν θα ήταν ζωή. Δεν γεννήθηκε η ζωή.
Οπότε μη στεναχωριέσαι!
Το χρυσό δαχτυλίδι γίνεται σκουλαρίκι – με λιώσιμο και πολλά σφυροκοπήματα. Μα το χρυσάφι το ίδιο δεν αλλάζει.
Ναι, η μορφή αφανίζεται, όχι το φως που τη διαμορφώνει. Είναι η ζωή που παίζει, μεταμορφώνεται, γελά, κρύβεται, χωρίς ποτέ να χάνεται σαν τον χρυσό στην αναλογία..
Το σώμα μεγαλώνει, δυναμώνει και μετά σκεβρώνει κι αφυδατώνεται. Ο νους μιμείται αδιάκοπα και αποκτά συνήθειες και χαρακτήρα και προσωπικότητα. Ή μαθαίνει και ωριμάζει στη σιωπή.
Μόνο η συνειδησία μένει αμετάβλητη, ίδια με τη ζωή και τη νοημοσύνη.
Δεν κουράζεται, δεν κοιμάται. Άγρυπνη, ακαταπόνητη, βλέπει την κούραση, τον ύπνο, τα όνειρα.
Βλέπει όλο τον ξύπνο, όλο τον ύπνο, όλο τον θάνατο, που είναι αντίθετος της γέννησης και όχι της ζωής.
Ναι, το εγώ γεννιέται και πεθαίνει. Πολλές φορές σε μια ενσωμάτωση – που λαθεμένα τη λέμε «ζωή». Μην το λυπάσαι!
Αθάνατη εκ φύσεως είναι η ζωή, ύπαρξη ατελεύτητη. Εκείνη είσαι!
