Άγχος, απελπισία, απόγνωση, άλγος! Κι αυτές όμως οι διαθέσεις μαυρίλας του μυαλού είναι αμφιέσεις του Εαυτού – αν ιδωθούν ορθά!
Τέτοιες καταστάσεις, τέτοιες ώρες είναι, όχι εχθρός τυραννικός, μα δάσκαλος σε μαύρη τήβεννο!
Εσύ ποτέ δεν συντρίβεσαι. Συντρίβονται μόνο τα φράγματα όπου κρύβεσαι. Και τα βλέπεις!
Ησύχασε! Ας φουρτουνιάζει σε σκοτεινιά βαριά η καρδιά. Έγινε τόσες φορές στο παρελθόν και πέρασε. Και θα ξανασυμβεί!
Μείνε στην ησυχία που κοιτά. Αυτό το κοίταγμα, σιωπηλό και αθώρητο, είναι το φως που φέρνει ανακούφιση με κατανόηση!
Δεν είσαι η τρικυμία, η σκοτεινιά, η ανυπόφορη, όπως σου φαίνεται, η συντριβή. Γι’ αυτό ανάπνευσε αργά, ξανά, ξανά.
Είσαι η θέαση που δεν βλέπεις ποτέ όσο κι αν προσπαθείς, μα σου αποκαλύπτει κάθε είδους θύελλα. Γι’ αυτό ανάπνευσε αργά!
Η θύελλα δεν θανατώνει τον αέρα, δεν τον θάβει , όπως η πιο τρανή φουρτούνα δεν ενοχλεί τον ωκεανό!
Μην προσπαθείς να διώξεις τον επισκέπτη πόνο. Σπρώχνοντας ή χαϊδεύοντας, σφίγγοντας ή καλύπτοντας. Δεν πνίγεται ούτε σε πνίγει!
Πιες έναν καφέ μαζί του. Στην ώρα του κι αυτός θα σηκωθεί, θα φύγει!
