[Για τους τραμπιστές] «Ειρήνη» είναι να πάψει ο αμυνόμενος να αμύνεται.
Αντιγράφω από τον Ηλία Μαγκλίνη (Καθημερινή, 15/1/25) για τις ιδέες στο πολύ πρόσφατο στα ελληνικά «Απολυταρχία Α.Ε. – Οι δικτάτορες που θέλουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο» (μτφρ.: Χριστίνα Θεοχάρη, εκδ. Παπαδόπουλος) της βραβευμένης με Πούλιτζερ δημοσιογράφου και ιστορικού Αν Απλμπαου:.
Η Απλμπαουμ ανατέμνει την κατάσταση σήμερα, αλλά με τις αναπόφευκτες αναφορές στο παρελθόν. «Οι σύγχρονοι απολυταρχικοί ηγέτες διαφέρουν σε πολλά σημεία από τους προκατόχους τους του εικοστού αιώνα», γράφει. «Αλλά οι κληρονόμοι, οι διάδοχοι και οι μιμητές αυτών των παλαιότερων ηγετών και στοχαστών, όσο διαφορετικές και αν είναι οι ιδεολογίες τους, έχουν έναν κοινό εχθρό. Αυτός ο εχθρός είμαστε εμείς. Για να είμαστε πιο ακριβείς, αυτός ο εχθρός είναι ο δημοκρατικός κόσμος, η “Δύση”, το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ενωση, οι δικοί τους εσωτερικοί δημοκρατικοί αντίπαλοι και οι φιλελεύθερες ιδέες που τους εμπνέουν».
Για την Απλμπαουμ, ο πυρήνας του προβλήματος είναι ότι «οι ηγέτες της Απολυταρχίας Α.Ε. γνωρίζουν ότι η γλώσσα της διαφάνειας, της λογοδοσίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας θα προσελκύει πάντα κάποιους από τους πολίτες των χωρών τους. Για να παραμείνουν στην εξουσία πρέπει να υπονομεύσουν αυτές τις ιδέες, όπου κι αν βρίσκονται».
Η συγγραφέας παραθέτει ένα εμπιστευτικό έγγραφο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος το 2013, στο οποίο αναφέρεται ότι ο σημαντικότερος από τους «επτά κινδύνους» που αντιμετωπίζει το Κόμμα είναι «η συνταγματική δημοκρατία της Δύσης». Επονται οι «πανανθρώπινες αξίες», η ανεξαρτησία των ΜΜΕ και η «κοινωνία των πολιτών».
Ανάλογα, η πουτινική Ρωσία βλέπει από το 2004 ένα σύνολο απειλών στην επιρροή που ασκεί η Δύση σε γειτονικές της χώρες.
Άλλο φαεινό παράδειγμα ολοζώντανο είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ, ένας καταδικασμένος από δικαστήρια για σεξουαλική παρενόχληση κλπ, για χρεοκοπία κλπ., με αλλοπρόσαλλες και ασυνάρτητες πολιτικές. Καλό παράδειγμα η στάση του στο Ουκρανικό την οποία συνοψίζει γλαφυρά ο Μ. Τσιντσίνης – Καθημερινή 6/3/25:
Σκηνοθετημένη ή όχι, η ταπείνωση του Ζελένσκι στο Οβάλ Γραφείο επειδή «αντιμίλησε» σε αυτούς που του πουλούσαν προστασία, δεν ήταν μια μεμονωμένη έξαρση. Είχε και πριν από το επεισόδιο λάβει μορφή επίσημης εξωτερικής πολιτικής. Οι ΗΠΑ που ψήφισαν στον ΟΗΕ μαζί με τη Ρωσία και μία εβδομάδα μετά ανακοίνωσαν την αναστολή κάθε στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, δεν είναι απλώς μια χώρα της οποίας ο ηγέτης απευθύνει δημόσια σαλιαρίσματα προς τον Πούτιν. Είναι ενεργός σύμμαχος του Πούτιν, αφού εργάζεται πλέον ανοιχτά προκειμένου εκείνος να επικρατήσει στον πόλεμο.
Ο Ζελένσκι, έλεγαν οι τραμπιστές, δεν ήθελε την ειρήνη. [Για τους τραμπιστές] «Ειρήνη» είναι να πάψει ο αμυνόμενος να αμύνεται. «Ειρήνη» είναι να επιτραπεί στον επιτιθέμενο, που έχει ως διακηρυγμένο στόχο του τη μετατροπή της ανατολικής Ευρώπης σε «σφαίρα επιρροής» του, να κρατήσει τα εδάφη που κατέλαβε και να κερδίσει χρόνο για ανασύνταξη, προκειμένου να επιχειρήσει αργότερα να εκπληρώσει το σχέδιό του [ολοκληρωτικής κατάληψης της Ουκρανίας]. «Ειρήνη» είναι να υποθηκεύσει ο αμυνόμενος τον ορυκτό πλούτο του, προτού καν εξασφαλίσει ότι η κατάπαυση του πυρός θα μπορεί όντως να εξελιχθεί σε βιώσιμη ειρήνη.
Την ειρήνη, έλεγαν [οι Ρώσοι και τα φερέφωνά τους], την υπονόμευε η Αμερική που χρησιμοποιούσε την Ουκρανία για να βάλει πόδι στη γεωπολιτική αυλή του Πούτιν. Οι Ουκρανοί ήταν πιόνια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Τώρα, [οι Ουκρανοί] λένε ότι θα συνεχίσουν να πολεμούν ακόμη και χωρίς τα αμερικανικά όπλα – τίνος πιόνια είναι; (Δικές μου οι αγκύλες και η έμφαση.)
Το βασικό πρόβλημα είναι – οι βασικές Αρχές συμπεριφοράς εκλείπουν όλο και περισσότερο από τους λαούς και τους πολιτικούς ηγέτες γενικά. Όλοι απαιτούν Δημοκρατία και δικαιώματα, ενώ αυτό που χρειάζεται (και αυτό εννοούν) είναι Δικαιοσύνη. Και αυτή είναι μια εσωτερική διάθεση που εγείρεται αμέσως μόλις αναχαιτιστεί ο κοινότατος εγωισμός μας. Αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη εκπαίδευση!
