Ένα πρωινό, Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 1966, όσοι ταξίδευαν με όχημα και περνούσαν το τούνελ στη Μάλιμπου κοιλάδα είδαν απρόσμενα μια γυμνή γυναίκα σε ροζ, ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του βράχου πάνω από την είσοδο/έξοδο του τούνελ
Η φιγούρα είχε ύψος 60 πόδια (=σχεδόν 20 μέτρα) από τις πατούσες ως τα μαύρα μαλλιά στο κεφάλι της.
Η επιφάνεια είχε καθαριστεί και η γυναικεία μορφή είχε ζωγραφιστεί μέσα στη νύχτα, 28-29 Οκτωβρίου.
Τα τοπικά κανάλια τηλεόρασης έδειχναν μόνο τους ώμους και το κεφάλι της γυναίκας διότι ο πουριτανισμός καλά κρατούσε και απαγόρευε το γυμνό στην Τιβι! Όλες οι ειδήσεις παρουσίαζαν τη ζωγραφιά ως αισχρό προϊόν κάποιου ανώμαλου ή κάποιων ανώμαλων αντρών. Δεν θεωρήθηκε έργο τέχνης αλλά βανδαλισμός του φυσικού περιβάλλοντος!
Έπρεπε να εξαλειφθεί ή καλυφθεί. Έτσι την επόμενη μέρα διάφορα συνεργεία του Δήμου προσπάθησαν να σβήσουν τη ζωγραφιά, μα η μπογιά ήταν ειδική, όπως εκείνη που χρησιμοποιούνταν σε εξωτερικούς τοίχους (ανθεκτική στα στοιχεία ανέμου, βροχής κλπ.) και δεν έφευγε. Ανακοινώθηκε, λοιπόν, πως τις επόμενες μέρες, το συνεργείο θα έριχνε καφέ μπογιά για να καλύψει την “αισχρότητα”!
Τότε παρουσιάστηκε ο “ανώμαλος” δράστης.
Ήταν μια γυναίκα ζωγράφος, η Lynne Seemayer, 31 ετών μητέρα δυο παιδιών που εργαζόταν ως γραμματέας σε μια φίρμα δικηγόρων. Εξήγησε πως η ίδια οδηγούσε κάθε μέρα στον μεγάλο δρόμο και δεν ήθελε να βλέπει τα απαίσια γκράφιτι που γέμιζαν την πρόσοψη του βράχου. Αποφάσισε να τα καθαρίσει και μετά από βδομάδες, τη νύχτα 28-29 Οκτωβρίου ζωγράφισε την Pink Lady όπως έγινε γνωστή η ζωγραφιά. Μα ούτε οι δικές της εξηγήσεις (απλά ζωγράφισε ένα έργο τέχνης!) ούτε οι διαμαρτυρίες πολλών άλλων φιλότεχνων επηρέασαν το δικαστήριο και τον Δήμο. Η ζωγραφιά σκεπάστηκε με καφέ μπογιά.
Το ενδιαφέρον σημείο ήταν όμως η αλλαγή στον τρόπο που το θέμα παρουσιαζόταν στα κανάλια. Οι παρουσιαστές έγιναν ήπιοι και μάλιστα προστατευτικοί. Παρ’ όλα αυτά η κα Seemayer, μητέρα δυο παιδιών απολύθηκε από την δουλεία της!
